PLATEN: jazz

Ronald Douglas in het spoor van Sinatra en Tormé..

Ronald Douglas: This Is New. Serendip JBTD 97022.

Sinatra al haast aan gene zijde, Mel Tormé ook niet meer in vorm; maar wie mocht vrezen dat de mannelijke jazz-zang geen toekomst meer heeft, kan gerust zijn. Nederland zorgt voor nieuwe hoop met de Arnhemse zanger Ronald Douglas, een leerling van conservatoriumdocente Deborah Brown, die met het glossy verpakte This Is New zijn tweede cd vol Amerikaans songmateriaal uitbrengt.

Net als op zijn debuut (Pieces of Dreams, 1995) meet Douglas zich vakbekwaam de rol aan van de breedgeschouderde crooner, die tegenslag weglacht met een kwinkslag, maar zich in the wee small hours heus niet voor zijn tranen schaamt.

Douglas voegt weinig nieuws toe aan dit klassieke repertoire. Zijn doel is eenvoudig: net zo goed zingen als zijn Amerikaanse voorbeelden, swingend, met respect voor de tekst en als het even kan zonder Nederlandse ondertonen. Hij slaagt met opmerkelijke zelfverzekerdheid, al zijn er ook ongemakkelijke momenten: zijn scat klinkt gemaakt en als hij dynamisch uit wil pakken begint zijn bariton plots lelijk te galmen.

Verder klinken zijn interpretaties van bekende en minder bekende klassiekers (On a Clear Day, A Lot of Livin' to Do), nog wat gesofisticeerder dan op zijn debuut, mede door de afwisselende arrangementen. Ook ditmaal wordt hij begeleid door een trio onder leiding van pianist/arrangeur Rob van Bavel, dat is uitgebreid met 'very special guests': Bart van Lier (trombone), Ferdinand Povel (tenor), Angelo Verploegen (trompet) en bovenal Jesse van Ruller (gitaar), die enkele adembenemende solo's en begeleidingen voor zijn rekening neemt en ondanks zijn bijrol de indrukwekkendste muzikant op deze cd is.

Tony Bennett: On Holiday. Columbia 487263 2.

Deze zomer is hij 71 geworden, en gelukkig zingt hij nog even vrij en onbekommerd als vroeger: met On Holiday bewijst Tony Bennett dat een ouder wordende zanger niet per se een karikatuur van zichzelf hoeft te worden. Nu heeft Bennett ook alles mee om onvermijdelijk verlies in toonomvang en controle te compenseren. Hij is nooit een echte jazzvirtuoos geweest, maar heeft iets van de padre die het nu eenmaal leuk vindt na sluitingstijd nog iets voor de vaste jongens te zingen. Een bedriegelijke indruk, want Bennetts schijnbare pretentieloosheid rust wel degelijk op meesterschap in timing, frasering en tekstbehandeling. Het ligt er alleen niet dik bovenop, en dat maakt het wel zo sympathiek.

On Holiday bevat 21 vertolkingen van met Billie Holiday geassocieerd repertoire, afwisselend in duo's met zijn vaste pianist Ralph Sharon (verreweg de beste stukken) en in een bezetting met een flinke bos violen. Bennett verkiest vrijwel zonder uitzondering ontspannen tempo's, en als zijn stem een beetje hees klinkt - so what. Of het via een technisch foefje gerealiseerde duet met de stem van Billie Holiday (in God Bless the Child) een smaakvol idee was, moet iedere luisteraar maar voor zichzelf beslissen.

Archie Shepp: Something To Live For. Timeless CD SJP 439.

Tenorsaxofonist Archie Shepp is dit voorjaar zestig geworden, maar de jaren lijken deze voormalige jazzrevolutionair heel wat zwaarder te wegen dan collega Bennett. Zijn saxofoonspel heeft mettertijd al zijn fiere kracht verloren, en wat rest is geen berusting, maar treurigstemmende stuurloosheid.

Something To Live For maakt de zaken nog een graadje erger: Shepp speelt er weinig saxofoon op, maar treedt des te meer op de voorgrond als zanger - met bizarre gevolgen.

In declamaties van zijn eigen gedichten kon Shepp vroeger een mooie, theatrale toon aanslaan, maar als zanger van serieuze songs als Strange Fruit en A Flower Is a Lovesome Thing klinkt hij pijnlijk onbeholpen - ver naast de toon, met een grotesk badkamervibrato en huizenhoog sentiment. Zijn begeleiders, onder wie de pianist John Hicks en drummer Idris Muhammad, maken er nog het beste van.

Erik van den Berg

Meer over