Platen country

De nestors van de country hebben in de loop van hun carrière vaker samen opnamen gemaakt, denk maar aan de drie albums van The Highwaymen....

ARIEJAN KORTEWEG

Cash en Nelson klinken samen als zichzelf

Johnny Cash & Willie Nelson: Storytellers. American. 491531 2.

Op Storytellers is het anders. Hier klinken ze samen als zichzelf. En dat dat zo is, is vooral te danken aan producer Rick Rubin van American Recordings, dezelfde die eerder de loopbaan van Cash uit het slop trok. Zijn aanpak was simpel: laat de mannen met een gitaar op de knie achter een microfoon plaatsnemen, en wacht af wat er gebeurt.

Het resultaat is verbluffend. Om beurten kiezen ze een nummer uit de grote liedjestrommel in hun hoofd, waarbij de ander hand- en spandiensten levert, zo goed als dat zonder noemenswaardige voorbereiding mogelijk is. In (Ghost) Riders in the Sky hoor je nog iets van zenuwen, daarna verdwijnt alle aarzeling: Fulsom Prison Blues, Funny how Time Slips Away, Crazy, Unchained - de voorraad is onuitputtelijk. Van competitie is geen sprake, Nelson speelt zijn elastieken gitaarpartij bij Don't Take your Guns to Town, Cash bromt mee in On the Road Again.

Rick Rubin zou een prijs moeten krijgen voor dit bewijs dat een en een soms meer dan twee is.

Waylon Jennings: Closing in on the Fire. Ark21. 72434944612 0.

Een mens is nooit te oud om vrienden te maken. In de jaren zeventig, toen hij nog jong en wild was, trok Waylon Jennings op met Willie Nelson, Kris Kristofferson en andere country outlaws. Nu, aan het eind van de jaren negentig, staan Sting, Sheryl Crow en Mark Knopfler hem terzijde in de studio.

Niet bepaald een vooruitgang, zou je denken. Toch klinkt Jennings op Closing in on the Fire geïnspireerder dan in jaren het geval was. Ondanks de vele gastmuzikanten vormen de elf nummers een eenheid: spierballencountry, die dicht aanschuift tegen blues en rock en soms, zoals in Closing in on the Fire, zelfs tegen de funk van Dr. John.

Dwight Yoakam: A Long Way Home. Reprise 9362-46918-2.

In Europa zie of hoor je zelden van hem, maar in Amerika is Dwight Yoakam een vedette. Dat komt niet alleen door zijn energieke countrybilly, maar ook door zijn smalle heupen, zijn zorgvuldig gesleten spijkerbroeken en veelbesproken levenswandel. Dwight leeft tussen de rich and famous; niet Nashville, maar Hollywood is zijn thuis.

Eind jaren tachtig behoorde hij tot de lichting muzikanten die door naar de bronnen terug te keren de country uit een comateuze toestand verlosten. Muzikaal is er bij hem sindsdien weinig veranderd. Dwight is nog steeds een Bakersfield-cowboy, de belangrijkste vertegenwoordiger van de Californische variant sinds Buck Owens.

Geen songschrijver stopt zoveel malheur in zijn teksten als Yoakam. In elk nummer wordt minstens één hart gebroken, en meestal is het dat van hemzelf. Maar Yoakam houdt de moed erin. Hij knauwt zijn teksten boven een glanzend gepoetste vloer van twinkelende gitaartjes en een joelend orgel. A Long Way Home klinkt lang niet onprettig, maar de nieuwigheid is er zo langzamerhand wel af.

Jones & Leva: Journey Home. Rounder CD 0457.

Wie zijn eigen broer bij een jachtongeluk een kogel door de borst jaagt en daar zo opgewekt over kan zingen, moet wel een echte positivo zijn. Die mag met recht zeggen dat hij niet langer de duivel dient, maar zijn leven door een nieuw helder licht laat beschijnen.

Carol Elizabeth Jones en James Leva zijn een heel eind in de Heer en ze willen dat graag weten. Het gekke is dat je dat van hen nog kunt hebben ook. Omdat Journey Home net als hun vorige cd een voorbeeldige collectie oldtime-country en bluegrass is. En omdat ze hun boodschap akoestisch en tweestemmig brengen, hij met een stem die straalt van blijde verwachting, zij met een kleine Muppet ergens in haar keel. In de uptempo nummers piept soms een voorzichtige swing om de hoek, in de ballads zijn de tranen niet ver weg. Hark! The angels sing, Hosannah!

Speed 78: Skiffle. Excelsior. EXCEL96026.

De titel, het hoesje met pakpapier-dessin, dat klassieke Excelsior-logo - alles duidt erop dat de cd van Speed 78 tot ons komt uit het rijk van de nostalgie.

Maar daarmee zou je Don van Dongen en zijn metgezellen onrecht doen. Natuurlijk, elk van de zestien nummers op Skiffle had ook lang geleden geschreven kunnen zijn (de zes covers zijn sowieso van ver voor de oorlog). Maar lang geleden opgenomen, dat is een ander verhaal.

Don van Dongen, de geestelijke vader van deze onderneming, kent niet alleen zijn klassieken, maar ook de ten onrechte vergeten juweeltjes van vroeger. En hij heeft uitgesproken opvattingen over hoe die vandaag de dag zouden moeten klinken: gruizig, een beetje blikkig en toch warm en compact. Het resultaat is Skiffle: stijlvolle huisvlijt van een Amsterdamse muzikant, die liefdevol terugblikt op sixties-pop en twenties-blues.

Ariejan Korteweg

Meer over