Pesterige keukenstofjes met tuttige bloemen

Noem de termen 'textielkunstenaar' of 'textiele werkvormen', en bij velen gaan de nekharen nog altijd recht overeind staan. Associaties met spinnende, breiende en wevende vrouwen doemen op....

Marina de Vries

Af en toe staat er iemand op die het weer aandurft met textiel, die het materiaal nieuw leven inblaast. De Britse crack Tracey Emin bijvoorbeeld, met haar gepatchworkte wandkleden en tenten met scabreuze, hoogst intieme uitspraken erop geborduurd. Vooral de tent vol namen van mensen met wie Emin tot dat moment het bed had gedeeld, baarde destijds opzien.

En de Hollandse Antonietta Peeters verbaasde een aantal jaar gelden vriend en vijand met stoere haaksels die onder andere de vorm aannamen van een motor op ware schaal. Meer macho kan een bolletje wol niet worden.

Ook Lara Schnitger (1969) schildert en beeldhouwt met textiel. Schnitger, van Nederlandse komaf en thans woonachtig in Los Angeles, maakte in de jaren negentig furore met uiterst efemere, zaalvullende beelden van erotiserende pantykousen. Ze duwde op video haar tong zo schalks in een stukje kauwgom, dat het schaamrood op je kaken sprong.

In de indrukwekkende, nieuwe tentoonstellingsruimte van het Haagse kunstcentrum Stroom is nu een grote expositie van Schnitger met werk uit de afgelopen jaren, eerder dit jaar te zien geweest bij Magasin 3 in Stockholm. Grote, meer dan manshoge figuren van textiel worden afgewisseld met zaalvullende, gepatchworkte vaandels met leuzen uit de verkiezingsstrijd tussen George W. Bush en John Kerry.

Was het eerdere werk van Schnitger fragiel, erotisch en waanzinnig humoristisch, in Den Haag is te zien dat ze nog altijd vol lef en humor zit. Al was het alleen al door de keuze van het materiaal: pesterige huis-, tuin- en keukenstofjes met tuttige bloemen, strepen en stippen, cliché boerenzakdoeken in combinatie met ordi tijgervel.

Daarmee maakt zij geestige beelden als Huppelkutje (2005) en Mobile Mom (2002), een soort superwigwam die antropomorfe vormen aanneemt, doordat een staketsel van latjes is gestoken in popperige sokjes. Niet altijd boetseert ze de stof rond een houten skelet. In de benedenruimte hangen een aantal beelden als slappe kledingstukken aan de waslijn.

Queen of Hearts, een soort vormeloze matrashoes, heeft alles in zich om die nare jaren zeventig boven te halen, ware het niet dat de reuzenspeelkaart met zijn clowneske uitstulpsels zo over the top is, dat ze zo lijkt weggelopen uit Alice in Wonderland.

Ook de knipoog naar de soft sculptures - een reusachtige, slappe saxofoon of een drumstel als een stoffen plumpudding - van de Amerikaanse popartkunstenaar Claes Oldenburg geeft het ding humor.

Die luchtige humor, die milde spot met de wereld om zich heen, loopt als een rode draad door dit toch tamelijk gespleten overzicht. Want ook als het om politiek gaat - Schnitger schijnt zich actief te hebben beziggehouden met de campagne van Kerry - slaat zij ons niet om de oren met hoogdravend, politiek-maatschappelijk gewauwel, maar concentreert zij zich op geestige slogans als ' Save the planet - kill yourself' en 'If you want to wear fur, stop shaving'.

Toch is het niet helemaal duidelijk waar Schnitger op uit is. Haar textiele beelden missen de link van Oldenburg met de opkomst van de consumptiemaatschappij, ontberen de woede van feministische kunstenaars als Tracey Emin en de uitstraling van haar eigen, eerdere werk. Ze zijn best geinig, niet minder, niet meer.


Den Haag, Stroom (Hogewal 1-9), t/m 20 augustus; di t/m za 12-17u. Tel. 070-3658985 (www.stroom.nl).

Meer over