Part Two steekt ver boven kwalificatie jongerentoneel uit

THEATER..

Part Two van Oscar van Woensel door Het Syndicaat.

Regie: Daniëlle Wagenaar.

Gezien: 9 oktober, Van Ostadetheater Amsterdam. Tournee.

'We zijn op een binnenplaats, het kan een plein zijn of een patio (...) het verhaal kan zich overal afspelen (...) we kunnen terug of vooruit in de tijd, we kunnen doen wat we willen'. In het theater kan alles, dat bedoelen de drie acteurs die het publiek meteen inpalmen met hun stralende lach. Een vrolijk vakantiemuziekje klinkt op de achtergrond: niets aan de hand, dit wordt een feestje.

In Part Two goochelt schrijver Oscar van Woensel met de suggestieve kracht van theater. Dat is riskant, de jongeren voor wie de voorstelling is bedoeld, hebben meestal weinig op met toneel. Ze zijn eerder verslingerd aan soaps, videoclips, muziek of cabaret. Het bijzondere is dat deze produktie verwant is aan al die genres, terwijl de makers er tegelijkertijd een loopje mee nemen.

Ogenschijnlijk draait het om een moord. Maar die is hoogstens aanleiding om het over vriendschap te hebben met alle verwikkelingen en emoties die daaraan vastzitten - de onderlinge pesterijen, het verraad, de ruzies, de keus tussen alleen zijn of met anderen. Vriendschap kan ook leiden tot een hopeloze verliefdheid met als apotheose een crime passionel.

Die moord wordt op het toneel met een aanstekelijke knipoog verbeeld. De vervaarlijk openknippende messen, het met bloed besmeurde witte jurkje van het slachtoffer en de onheilspellende muziek, het zijn ironische en geestige citaten uit populaire B-films. Met hetzelfde gemak wordt zo'n citaat doorbroken, het slachtoffer staat op en vergast ons op een lange monoloog.

Voortdurend stappen de spelers even uit hun rol en onderbreken het spel voor vinnige onderonsjes. Eén van hen loopt kwaad weg, 'even een sigaretje roken, even relaxen'. Intussen vertelt de achterblijver het publiek de waarheid over zijn 'vriend'. Komt die terug, dan pakken ze zonder enig commentaar de draad weer op.

Oscar van Woensel leverde een ingenieus vlechtwerk van korte scènes die op het eerste gezicht nauwelijks verband met elkaar houden. Zijn rappe dialogen lijken in de regie van de jonge Daniëlle Wagenaar op cabaretnummers, haar mise-en-scène evenaart het snelle zapwerk van de televisie, hier een koddig dansje, daar een liedje. Dat alles rijgen de spelers op een vanzelfsprekende manier aan elkaar.

Maar ondanks die verpakking van luchtig amusement, komen hier zaken aan de orde waarover je niet makkelijk spreekt. Zeker niet als je veertien bent. De jongen die zich een intieme bekentenis laat ontglippen, wordt voor gek gezet of genegeerd. En wat doe je met je leven?

Kies je voor de beschutting van een vaste relatie of laat je je veilige omgeving voor wat hij is en ga je de wereld in?

Part Two is het vervolg op Varkens, vorig seizoen ook al een opmerkelijke produktie voor jongeren. Zonder de geringste knieval naar hun publiek hanteren de makers een heel eigen (beeld)taal die uitdaagt en aanspreekt.

Een voorstelling als deze steekt ver uit boven de kwalificatie 'jongerentoneel' en zou niet misstaan in het kleine zalencircuit.

Marian Buijs

Meer over