Oud, Goud, Sonja

Sonja kreeg haar oeuvreprijs. Nooit een Televizierring of Nipkowschijf, wél een Carrière Award uit Hilversum. 'Als al die kwalificaties waar zijn, had ik toch ook wel eerder een prijs kunnen krijgen', zei ze gisteren....

Ze stopte, en stapte over naar het praatprogramma Barend & Witteman. In B & W durft Sonja iets losser te zijn, iets journalistieker, soms ouderwets vinnig, soms de door haar zo verlangde 'lik-me-reet'-houding. Dagelijks de waan van de dag, niet meer de hele week in de zenuwen over een paar onderwerpen. Wat bleef: dat ondefinieerbare charisma.

Haar vermogen om meteen een sfeer van vertrouwelijkheid en intimiteit te scheppen; haar talent om een gesprek, ondanks een gedegen voorbereiding, het air van spontaniteit te verlenen. Grote kwaliteiten, zeker bij live-tv, die nogal eens onderschat worden.

Sonja op dreef dus, in B & W. Maar toch - ik verlang weer naar Sonja op. . . Praatprogramma's genoeg op tv, maar een goed alternatief voor die talkshow diende zich nog niet aan. Nergens zo'n mix van uiteenlopende onderwerpen, niet te diepgravend maar ook niet oppervlakkig, voor een groot publiek, in het hart van de tv-avond, in een feestelijke setting, door een presentatrice die een personality is. Er is nog geen opvolg(st)er voor Sonja. Witteman excelleert vooral in gesprekken met politici; het charisma van Hanneke Groenteman krijgt alleen kans bij de kunsten; Inge Diepman is een goede interviewster, maar geen grote persoonlijkheid; Ivo Niehe hengelt naar de oppervlakkigheid van glamour; Karel van de Graaf wijzigt niet voor niets de koers van zijn, weinig opvallende, praatprogramma.

Een gek oud wijf met een talkshow ís niet gek, zei ze in Opzij. Nou, vooruit dan, Sonja. Doe nog één seizoen je voordeel met B & W. Keer dan terug naar de wekelijkse frequentie. En staak je praatjes over onzekerheid. De strijdbaarheid is, zo te zien, nog niet verdwenen. Over haar Gouden Beeld: 'Ik neem 'm maandag mee, kunnen we 'm aan mootjes hakken.'

Meer over