Opwindende kijk op Mingus' jazz

Hoewel niemand twijfelt aan Charles Mingus' status als een van de grootste componisten in de jazz, wordt zijn werk weinig uitgevoerd....

De Nederlandse bassist Eric van der Westen heeft het lef gehad vrijer met het werk om te gaan. Zijn project biedt een opwindende kijk op het materiaal.

Acht componisten, onder wie Van der Westen, hebben diverse stukken in een min of meer afwijkende vorm gegoten, die worden gespeeld door een uitstekend twaalfkoppig orkest, met als kern Van der Westens groep Quadrant. Hoewel het oeuvre van Mingus altijd boeit, zorgen die telkens andere arrangeurs nog eens voor extra afwisseling.

Ondanks de soms grote verschillen tussen de nieuwe versies blijkt dat bijna iedereen zich aangetrokken voelt tot de Mingus van Epitaph, het magnum opus waarin de man alles heeft verwerkt wat hij wist, niet alleen over jazz maar ook over 20-ste eeuwse compositietechnieken. De combinatie van aardse, warmbloedige swing met extreme polyfonie, enorme akkoordenstapelingen doorschoten met dissonanten en bijna overvolle collages bleek telkens weer onweerstaanbaar.

Sommige bewerkers bleven dicht in de buurt van de oorspronkelijke structuur, maar gaven de ritmische en melodische lijnen een nieuw karakter door ze met bontere orkestraties te bekleden, ze van commentaar te voorzien en afwijkende overgangen in te bouwen. Hun herscheppingen waren een hommage aan de bron én een geloofwaardige interpretatie.

Anderen gingen verder: Andries van Rossem liet de plaatopname van Remember Rockefeller at Attica afspelen op een gettoblaster, en botsen en mengen met een door Ives geïnspireerde klankwereld, opgeroepen door de over de hele zaal verspreide musici. Paul Termos herleidde Free Cell Block F tot elementaire blokken en schoof daarmee tot er een kubistisch bouwwerk stond, koeler en ordelijker dan het eerste. Welke aanpak er ook gekozen werd, bijna alles lukte, en de uitvoerders kweten zich met veel gevoel en vaardigheid van hun soms razend moeilijke taak.

Meer over