Opera ‘Drebbel’ met sputterende sneeuw en een houterige Thé Lau

Er is in Thé Lau geen groot acteur verloren gegaan. Dat bleek afgelopen vrijdag tijdens de première van Drebbel, het volmaakte rood, waarin de popzanger de titelrol vertolkt....

Vincent Kouters

Deze openluchtopera van stichting Nachtwerk en Noord-Hollands theaterfestival Karavaan vertelt het levensverhaal van de eigengereide Alkmaarse uitvinder Cornelis Drebbel (1572-1633). We zien de man in zijn laboratorium werkend aan een weermachine, een perpetuum mobile en zijn onderzeeboot. Onderwijl opgejaagd door schuldeisers en zijn losbandige vouw.

Een weergaloos klank- en beeldspektakel – zoals wordt beloofd – is het zeker niet. De productie komt soms ronduit knullig over. Een zuinig sputterende sneeuwmachine, en een bordkartonnen afbeelding van een actrice die vast komt te zitten in Drebbels mysterieuze machinerie zijn grappig om de verkeerde reden. Evenals mezzosopraan Lotte Bovi die als dichteres Maria Tesselschade steeds net niet struikelt over haar eigen rolschaatsen.

Lau is als Drebbel een houterige verschijning. Maar zodra hij een gitaar ter hand neemt of sterke solo zingt, blijkt alsnog waarom componist Kees Wieringa hem voor de rol gestrikt heeft. Even laat de voorstelling dan een glimp zien van de stomende rockopera die het eigenlijk had moeten zijn.

Een andere Karavaanproductie op dezelfde locatie in Alkmaar laat zien dat met weinig middelen wel beeldend en sfeervol theater gemaakt kan worden.

Het weerzien van Polly Maggoo, de theatergroep van Mathijs Verboom, is muziektheater over een Duits echtpaar dat een persoonlijke reis maakt van de Berlijnse muur naar de soortgelijke muur in het Palestijnse Ramallah. Met sterke rollen van Marja Kok en vooral Mathieu Güthschmidt. Alleen al de manier waarop hij zijn sokken uittrekt, verraadt een leven vol frustraties. Zonder een woord te veel te gebruiken, legt de voorstelling herkenbare conflicten bloot. Zonder dwingende opvattingen, zonder onnodig spektakel.

Meer over