OP REIS NAAR HET ECHTE LEVEN

Onnoval heeft geen stoere praatjes nodig. Het joch kan volstaan met zijn fantasie. In zijn hoofd beleeft hij zoveel avonturen dat hij in het echte leven niet meer zo nodig hoeft....

De fantasie als houvast in een ingewikkelde wereld - dat is in veelkinderfilms een vanzelfsprekende premisse. Zo niet in De griezelbus, eenverfilming gebaseerd op de boeken van Paul van Loon. Hier biedt de fantasiegeen soelaas. Dat is in de wereld van Van Loon te braaf. Tepolitiek-correct, ook. Hier dient de 11-jarige Onnoval, kind van een ouderocker en een egocentrische moeder, juist van zich af te bijten. Deconfrontatie aangaan - dát moet hij leren. Niet wegvluchten inparticuliere gedachten wanneer praatjesmaker Gino hem dwarszit, maar depestkop ouderwets van repliek dienen, desnoods met de vuisten.

De griezelbus is een zelfverzekerde en tegelijk ouderwets aandoendeproductie. Er wordt ruim de tijd genomen om de personages en hunachtergronden te introduceren. De actie - een schoolreis met de griezelbusnaar een horrorpark - begint pas halverwege. Vanaf dat moment verlaat defilm het dagelijkse leven.

Pieter Kuijpers toont zich opnieuw een effectief regisseur, die geenmoeite heeft een stijl te ontwikkelen voor een voor Nederlandse begrippenongebruikelijk genre als de kindergriezelfilm. Kuijpers en cameraman BertPot, die barok uitpakken met kruisbeelden, religieuze mystiek en gotiek,zetten volledig in op de suggestie. Het enige bloed dat wordt getoond,kleeft aan een hiel van een baby, en er is een moment waarop Onnoval meteen mes twee keepjes maakt om een afspraak met zijn vriendinnetje Liselorete bekrachtigen.

De grootste hindernis in het scenario van Kuijpers en Burny Bos - deovergang van realisme naar fantasie - wordt zonder problemen genomen. Metuitvergroot spel verheffen Willem Nijholt en Angela Schijf Graaf Vlaponoen Zuster Ursula tot buitengewone personages, die soms aan schimmen uit eennachtmerrie doen denken, en soms aan slechteriken uit een malpoppenkastspel.

Niet alles in de film valt even goed op zijn plek. Er zijn flauweterzijdes (Onnoval, tegen zijn ouders: 'Ik wil even mijn gevoelens uiten'),en de casting miste een gelukkige hand. Sylvia Poorta en Theu Boermansmaken van de progressieve ouders net te veel een clownsact, en het spel vande kinderen is vaak pover. Alleen Lisa Smit, die Liselore speelt, heeft eenvanzelfsprekende overtuigingskracht. Als zij in beeld komt, gebeurt eriets, al doet het meisje niets meer dan verongelijkt kijken.

De griezelbus is als de reis die Onnoval onderneemt: er zijn hobbelsonderweg, maar het holst van dit griezelkabinet biedt aanstekelijkamusement.

Ronald OckhuysenAchterpagina: Interview Pieter Kuijpers

Meer over