Op Kerstgala gaan laat de remmen los

Het jaarlijkse Kerstgala van Introdans trok winters ingepakte bezoekers en een enkeling met een verdwaald cadeaulint in het haar.

Gekozen is voor Kerst als een vrolijk feest. Deze insteek past perfect bij het jeugdensemble van Introdans dat voor dit gala samenwerkt met de ‘hoofdgroep’ en vaak focust op de humoristische kanten van ‘volwassen’ kwaliteitschoreografieën. In het groteske Sad Case (1998) van Lightfoot León, waarin de dansers in een soort baarmoeder van lampen allerlei elastieken fratsen met hun op hol gejaagde lichaam uithalen, kun je de hormoongekte van een zwangerschap zien. Het is een soort nulpunt. Met vooraf het woordloze gekwebbel van twee vrouwen naast de kerstboom (een stuk van Inbal Pinto voor klakkende tongen en scharende onderbenen) en achteraf een vlammend vuur, een bijna turnachtige frase van Jody Sperling voor een vrouw die op een lichtkegel haar gigantische rok laat golven.

Deze luchtige kost wordt omarmd door meer bespiegelende werken. In Balletscènes (1985) van Hans van Manen, net als Sad Case oorspronkelijk gemaakt voor het Nederlands Dans Theater, is het een drukte van belang. Toch kunnen de speels voortrazende klanken van Stravinsky, de telkens van kleur veranderende achterwand en de voor Van Manens doen ‘volle’ choreografie met over elkaar heen buitelende bewegingsvariaties en rokende dansers, niet verbergen dat er een eenling is op het toneel. Een man die – zonder dat dit beklagenswaardig wordt – telkens een positie buiten de groep inneemt.

Ed Wubbe’s Messiah sloot het gala af. Deze choreografie uit 1988, op delen uit het gelijknamige oratorium van Händel, is één grote lofzang op de muziek, die weer een lofzang is op dat ene aparte kerstkind. De aria’s begeleiden de meest persoonlijke en expressieve frases. Op de koordelen vormen de dansers vooral een kolkende massa, die nog wordt aangedikt door nu en dan overstekende, nogal gedateerde aandoende ‘engelen’, die massa’s witte stof om zich heen laten wapperen. Waar de dansers in Balletscènes nog brutaler, losser, hadden mogen zijn, gaan hier alle remmen los. Hier jubelt het echt.

Meer over