AlbumrecensieJustice

Op Justice van Justin Bieber is het wachten op die knaller, maar de nummers zijn allemaal net iets te flets ★★☆☆☆

null Beeld

In Noord-Amerika spitst het debat over Justin Biebers nieuwe album Justice zich toe op het prominente gebruik van twee fragmenten uit redevoeringen van Martin Luther King. ‘Mag’ hij dat wel, als witte Canadees? Is het niet misplaatst, zo tussen de Bieber-pop?

We komen erop terug. Eerst de vraag of Justice een lekkere popplaat is. Dat valt wat tegen. Purpose uit 2015, dát was een lekkere popplaat, het album waarop het kindsterretje toch een blijver bleek. Op Justice zit je maar te wachten op die knaller, dat liedje dat je blijft neuriën. Die For You? Bijna, maar net niet. Ze zijn net iets te flets allemaal.

Daardoor wreekt zich, ook artistiek, dat ‘MLK-gebruik’. Bieber vult Justice voor de helft met modieuze tegeltjeswijsheden over recht en gelijkheid, maar vlecht er liefdesliedjes over zijn vrouw Hailey Baldwin doorheen (Deserve You, Loved by You, ‘you’ is altijd Hailey). Dat blijkt een ongemakkelijke spagaat.

In afsluiter Lonely zingt Bieber dat hij zo hard is aangevallen op fouten die hij als tiener maakte. In het Anne Frank Huis zeggen dat Anne vast een ‘Belieber’ was geweest als ze nog had geleefd, bedoelt hij dat?

Op Justice doet hij curieus genoeg iets vergelijkbaars: woorden van een vermoorde zwarte mensenrechtenactivist omkleden met particulier, soms ijdel liefdesgekeuvel. Zo maakt de ene helft van Justice de andere belachelijk, en zijn de tunes te vlak om de boel te redden.

Justin Bieber

Justice

Pop

★★☆☆☆

Def Jam/Universal

Meer over