FilmrecensieAntoinette dans les Cévennes

Op de valreep ontpopt Antoinette dans les Cévennes tot een aardige wandelroadmovie ★★★☆☆

Ezel Patrick denkt er het zijne van. Natuurlijk doet-ie dat, in de Franse komedie Antoinette dans les Cévennes. Wanneer een dier een van de hoofdrollen in een film speelt, duikt er vroeg of laat een close-up op van diens kop, dat puur dankzij de kracht van de montage verbazing, irritatie of ontroering suggereert. Op die manier lijkt er heel wat door Patrick heen te gaan – onverschilligheid voorop – terwijl schooljuf Antoinette (Laure Calamy) met hem door de Cevennen trekt. 

Ze is niet zomaar op vakantie in die Zuid-Franse bergstreek: haar minnaar Vladimir (Benjamin Lavernhe) wandelt er rond met zijn gezin, precies op de dagen die eigenlijk voor hen tweetjes waren bedoeld. In een opwelling boekt Antoinette haar wandeltocht, om een week lang twintig kilometer per dag af te leggen, van herberg naar herberg, met de ongedurige ezel Patrick als bagagedrager. 

Ze weet nauwelijks waar ze aan begint of wat ze zal doen als haar pad met dat van Vladimir kruist; ze verdwaalt, verstuikt haar enkel, komt zichzelf volop tegen. En Patrick, het ene moment niet vooruit te branden en het andere knabbelend aan het picknickkleed, denkt er schijnbaar het zijne van.

Drie keer raden wie zich ondanks alles tot eersteklas ezelfluisteraar zal ontwikkelen. En wat zal het belangrijkst blijken: het doel of de voetreis zelf? 

Weinig verrassende uitgangspunten, in een film die vaak vooral met flauwe toestanden en makkelijke typetjes tevreden lijkt. Zie het unisex geklede echtpaar aan de gezamenlijke eettafel, zie de kneuzige gluiperd-met-pet die zich aan Antoinette opdringt en zie het moment waarop ze ‘Ja, Patrick! Ja!’ roept alsof ze het tegen haar bedpartner heeft. Schrijver en regisseur Caroline Vignal, die twintig jaar geleden Les autres filles maakte, maalt duidelijk niet om een belegen grap meer of minder.

Gelukkig geeft actrice Calamy haar personage iets waarachtigs mee, zodat Antoinette niet het vervelende cliché wordt dat ze eigenlijk is. Maar het scheelt niet veel in Antoinette dans le Cévennes, waar het landschap tot pittoresk decor is gereduceerd en componist Matei Bratescot de banjo’s westernachtig laat tokkelen. 

Patrick functioneert intussen afwisselend als slapstick-stoorzender en als katalysator voor Antoinettes emotionele ontwikkeling, met soms wat goed gemikt gebalk als vocale bijdrage. Niettemin ontstaat er binnen die beperkte opzet een voelbare, zelfs licht ontroerende chemie tussen de heldin en de ezel. Weten ze op de valreep toch nog iets plezierigs te maken van deze weinig enerverende wandelroadmovie.

 Antoinette dans les Cévennes

Komedie

★★★☆☆

Regie Caroline Vignal

Met Laure Calamy, Benjamin Lavernhe, Olivia Côte, Marc Fraize, Jean-Pierre Martins

97 min., te zien in 28 zalen.

Meer over