OOK DE PALESTIJNEN KEKEN TV

De politie was onbewapend. Palestijnse terroristen hadden kinderlijk eenvoudig toegang tot de Israëlische delegatie...

Het was een ontroerende gebeurtenis, drie jaar geleden in de grauweConnollystrasse in München. Voor huisnummer 31, waar op 5 september 1972elf Israëlische sporters werden gegijzeld door leden van de PalestijnseZwarte September-beweging, stond een groepje mensen in de regen. Verderopin het straatje stonden bewapende politiemannen, op de daken lagenscherpschutters.

Het groepje dat op 11 augustus 2002 tijdens de EK atletiek bijeenkwamin het voormalig olympisch dorp - nu een studentencomplex - bestond uitfamilieleden van de dertig jaar eerder vermoorde sporters. Ze droegenfoto's van hun dode geliefden en luisterden naar een toespraak van WalterTröger, in 1972 burgemeester van het olympisch dorp. Hij had tranen inzijn ogen.

Na hem nam Ankie Spitzer, weduwe van de vermoorde schermcoach AndreSpitzer, het woord. De Nederlandse Spitzer, Israëlisch correspondente voorNova, sprak harde woorden van kritiek. Ze hekelde het destijds klunzigeoptreden van de Duitse autoriteiten. De arme Tröger boog het hoofd steedsdieper. Spitzer wees op de scherpschutters die de bijeenkomst bewaakten:'Waren die er dertig jaar geleden ook maar geweest.'

Dertig jaar eerder was van bewaking nauwelijks sprake. De Duitsers, diede Olympische Spelen in 1972 voor het eerst weer op hun grondgebied haddensinds de 'Hitler-Spelen' van 1936, wilden Ein Fest des Friedens. Er liepenslechts onbewapende politiemannen rond. Dus klommen in de nacht van5 september twee groepjes van elk vier Palestijnse terroristen, gekleedin trainingspakken, met speels gemak over het hek van het olympisch dorp.Het viel nauwelijks op, na een nachtje stappen in de binnenstad klommen welvaker atleten over het hek. Uit hun plunjebalen haalden de indringersAK-47's, vervolgens drongen ze binnen in appartement 1 van Connollystrasse31, waar op dat moment Israëlische coaches en juryleden lagen te slapen.Slechts één van hen, coach gewichtheffen Tuvia Skolsky, wist, onder eenkogelregen, te ontsnappen.

De Palestijnen doodden twee Israëli's, negen anderen werdengekneveld. Vervolgens eisten ze de vrijlating van 234 gevangenen uitIsraëlische gevangenissen, plus de vrijlating van Ulrike Meinhof enAndreas Baader van de Rote Armee Fraktion. De hele dag werd er met deautoriteiten onderhandeld, zonder noemenswaardig resultaat. Ondertussenwerd een ploegje onervaren politiemannen de daken opgestuurd, met alsmissie de terroristen te overrompelen. De actie werd afgeblazen toen bleekdat de televisie live verslag bracht van de activiteiten op de daken, ookde Palestijnen keken tv.

's Avonds werden de Palestijnen met de gijzelaars per twee helikoptersnaar vliegveld Fürstenfeldbruck gevlogen, waar de Duitsers een Boeing,bestemming Caïro, hadden klaargezet. Op het vliegveld ging alles mis.Scherpschutters, die te horen hadden gekregen dat er slechts víjfterroristen waren, wisten één Palestijn uit te schakelen, de anderendoken weg onder de helikopters, waarin de gijzelaars vastgebonden zaten.Toen de Palestijnen beseften dat hun positie uitzichtloos was, gooiden zein de ene helikopter een granaat, in de andere werd een AK-47leeggeschoten. De sporters waren kansloos.

Een dag later sprak IOC-president Avery Brundage, na een rouwdienstin het stadion, zijn beruchte woorden: 'The Games Must Go On.' Nederlandsesporters als worstelaar Bert Kops en atleet Jos Hermens trokken zich tochterug. Hermens, in 2002 in de Volkskrant: 'Ik was verbijsterd. Onder dieomstandigheden kun je toch niet meer sporten?' Kops had met de Israëlischeworstelaars getraind.

De drie overlevende Palestijnen werden een maand later uitgewisseld metde passagiers van een gekaapt Lufthansa-toestel. Doorgestoken kaart volgensvelen. De Duitse regering zou vooraf op de hoogte geweest zijn van deactie. De kapers werden juichend in Libië ontvangen. De Israëlischepremier Golda Meir zat op dat moment in haar werkkamer. 'Ik werd letterlijkonpasselijk', zou ze later in haar memoires schrijven. Het bevel aan deMossad om alle verantwoordelijken voor de slachtpartij in München op tesporen en te doden - het thema van Spielbergs film - had ze toen allanggegeven.

Meer over