Onzichtbare Margiela werkt aan een imago

Ze gelden als modegenieën, Martin Margiela en Rick Owens. Op de modevakbeurs Pitti Uomo bleef de een verstopt, terwijl de ander een beeltenis van hemzelf een ferme plas liet doen....

Renzo Rosso zit in een witgeverfde koffiebar op de halfjaarlijksemodebeurs Pitti Uomo in Florence. De goedlachse oprichter en directeur vanDiesel draagt een spijkerbroek van van eigen merk en een trui van MartinMargiela.

Zeker, hij is blij met de uitverkiezing, twee weken geleden, van Dieselals Meest Coole Merk van Nederland. Maar hij praat vandaag toch vooral overMartin Margiela, het Belgische modemerk waar hij vier jaar geleden eenmeerderheidsbelang in nam.

Het is nogal vreemd dat juist de schatrijke geldschieter de pers tewoord staat, maar in het geval van Margiela is het blijkbaar noodzakelijk.De ontwerper zelf verschijnt nooit in het openbaar, doet geen interviewsen laat zich niet fotograferen. Je krijgt wel eens het idee dat Margielaniet bestaat of al jaren dood is.

'Integendeel,' zegt Rosso. 'Het gaat heel goed met hem. Ik spreek hemvoortdurend.'

Margiela werd dit jaar uitgenodigd om de massale, commerciëlemodebeurs artistiek op te fleuren. De beurs inviteert elk seizoen een paarvan die smaakmakers, en meestal grijpen die ontwerpers het aanbod aan omeen retrospectief te laten zien of een modeshow te organiseren, zoalsViktor & Rolf een paar jaar geleden en Raf Simons vorig jaar.

Zo niet Martin Margiela. Hoe perfect gewoontjes zijn kleren soms ookzijn, niks gaat gewoon bij Margiela; dat is de altijd aanwezigeinteressante wrijving van het merk. Dat maakt het een uitdaging voor omonderdeel te zijn van een beurs waar honderden mainstream merken, van HugoBoss tot GSUS en Blue Blood, hun kleren aan winkeliers en pers tonen.

Margiela is sinds 1988 een gewaardeerd doch obscuur, avantgardemodemerk. Maar met Diesels geldschieter Rosso moet de omzet, nu 32 miljoeneuro, op zijn minst verdrievoudigen. 'Daarom werken we aan de zichtbaarheidvan Margiela,' zegt Rosso.

Nu is de mannenmode van Margiela, anders dan de dameskleding, nogalonderkoeld en verre van opzichtig. Als je bovendien geen ontwerper vanvlees en bloed naar voren kunt schuiven, hoe hamer je het imago er dan in?Het antwoord is: met de huiskleur wit. Margiela's kantoren en winkels zijnwit, zijn kleding is te herkennnen aan de vier witte steekjes achteropwaarmee het label binnen vastgezet is, en zelfs de visitekaartjes vanmedewerkers van modehuis Margiela zijn wit; de informatie staat er inreliëf op.

In Florence 'infiltreert' Margiela de wereld van de modecommercie meteen witte bloemenstal, een wit café, witte ijsjes, een witte luchtballon,witte kralengordijnen die op doorgaande routes hinderlijk in de weg hangen,in wit uitgevoerde vlaggen van de Europese lidstaten, enzovoorts.

Dat neigt soms naar een wat flauwe grap (een winkeltje vol witteansichtkaarten?), maar de boodschap is in elk geval duidelijk, en het heeftook wel iets ludieks. Het is onwaarschijnlijk dat Margiela ooit de kleurwit in zijn bedrijf invoerde met het idee om er later een lekker herkenbaarmarketinginstrument van te maken. Zijn idee was juist dat je met een potwitte verf en witte lakens van wat oude tweedehands spullen toch een soortcoherent interieur kon maken, maar goed, dat is de knieval die de marktblijkbaar eist.

En waar was het modegenie zelf? Dat was met stip de meest gestelde vraagin Florence. 'Heb je hem gisteren niet gezien?' vraagt Rosso, en hij doeltop de borrel die het Huis Margiela eerder in de week had gegeven. 'Martinwas er echt,' zegt hij, maar hoe overdrachtelijk of letterlijk hij datbedoelt wordt niet duidelijk.

De organisator van de beurs was in elk geval toch lichtelijkteleurgesteld om in al die maanden van voorbereiding Meneer Margiela zelfnooit ontmoet, of zelfs maar over de telefoon gesproken te hebben. Dehotelsuite die hij voor alle zekerheid voor Margiela boekte bleefongebruikt, zei hij.

Hoe anders presenteerde Rick Owens zich. De Amerikaanse modeontwerperwas de tweede genodigde modegast van Pitti, en hij is in stijl wel eenbeetje vergelijkbaar met Belgen als Margiela en Ann Demeulemeester.

Owens maakt sombere, sluik vallende, super comfortabele kleren die niksmet glamour of protersigheid te maken hebben. En net als Margiela heeft ookOwens een kleur 'gepatenteerd'. Hij noemt het 'dust'; een valige tint diegrijzig of bruinig uit kan pakken.

Owens kwam naar Florence met een modeshow waarin hij grunge en gothicaan elkaar wist te koppelen. Hij presenteerde ook meubelontwerpen, die eenmooie middeleeuwse variant van Frank Lloyd Wrights meubels leken. En Owens'borreltje (op vakbeurzen moet nu eenmaal veel gedronken worden) werdgehouden in een fabriekshal. Daarin presenteerde hij de art installation'Dustpump'.

Hoog in de hal hing een levensechte beeltenis van Owens zelf, met zijngulp open. Hij piste een enorme boog door de hal en de urine kletterdemeters verder op een spiegel. Owens piste dus op zijn eigen spiegelbeeld.Je zou kunnen zeggen: hij heeft net als Martin Margiela weinig op met depersoonscultus rond De Ontwerper, maar hij verbeeldde het toch heel anders.

Meer over