Ontboezemingen van jonge makers

Theater..

Annette Embrechts

Je slechte kant durven laten zien. Erkennen dat je, als de omstandigheden je daartoe uitnodigen, misschien wel in staat bent tot geweld. Dit soort zelfkennis gaat meestal gelijk op met vertrouwen in je eigen identiteit. Als je weet wie je bent, weet je ook wie je soms liever niet zou willen zijn.

Des te bewonderenswaardiger dat de zeven jongeren uit de voorstelling Dark Side van Theatergroep DOX zo openlijk hun twijfelachtige eigenschappen durven te onderzoeken. Ze zijn rond de twintig, nog in de eindfase van hun karaktervorming. Bovendien: het publiek bestaat bij DOX grotendeels uit leeftijdgenoten. Ga er maar aan staan: suggereren dat je misschien wel aan porno bent verslaafd, mannen minstens zo interessant vindt als vrouwen, aan boulimia lijdt of van jaloezie zo lelijk wordt dat je je grote liefde naar de strot vliegt. De zaal reageert soms met een besmuikte giechel, vaker met een ontzet 'oh'.

Of het zuiver persoonlijke ontboezemingen zijn, laat het zevental in het midden. Maar dat de waarheid dichtbij ligt, blijkt uit hun oprechte onderlinge confrontaties. Drie meiden, net afgestudeerd aan de Rotterdamse Dansacademie, en vier jongens, beginnend aan een theateropleiding, zitten elkaar én het publiek dicht op de huid. De taal is hitsig, de motoriek venijnig, de duetten zijn krachtmetingen.

Vijf geverfde kasten verbeelden hun donkere kanten. De performers passen er zelf in, maar breken er net zo snel weer uit als de treiterijen en de groepsdwang te gortig worden. Jammer dat het vindingrijke meubilair de beperkte dansvloer nog kleiner maakt. Juist de groepschoreografieën van choreograaf Sassan Saghar Yaghmai zijn het krachtigst in hun beeldtaal, zoals het letterlijk door de knieën gaan als één de rest blootstelt aan verleidingen.

In de tekstbehandeling is niet iedereen even sterk maar dat kan ook aan de negen (deels dubbele) nationaliteiten liggen (van Canadees tot Syrisch en van Zweeds tot Boliviaans). Ook de losse opeenvolging van scènes verraadt het verse repetitieproces en de strubbelingen in de regie (José van Tuijl verving Ivar van Urk). Maar dat DOX weer een paar sterke theaterpersoonlijkheden aflevert, misschien juist vanwege hun diabolische inborst, staat buiten kijf, zoals de vervaarlijk loensende Emily Trench, de verleidelijke George Tobal of de Surinaamse Wensley Pinque met zijn opvallende handen.

Annette Embrechts


T/m 28 januari. www.theatergroepdox.nl

Meer over