Ontboezemingen van jonge makers

Theater..

Je slechte kant durven laten zien. Erkennen dat je, als deomstandigheden je daartoe uitnodigen, misschien wel in staat bent totgeweld. Dit soort zelfkennis gaat meestal gelijk op met vertrouwen in jeeigen identiteit. Als je weet wie je bent, weet je ook wie je soms lieverniet zou willen zijn.

Des te bewonderenswaardiger dat de zeven jongeren uit de voorstellingDark Side van Theatergroep DOX zo openlijk hun twijfelachtige eigenschappendurven te onderzoeken. Ze zijn rond de twintig, nog in de eindfase van hunkaraktervorming. Bovendien: het publiek bestaat bij DOX grotendeels uitleeftijdgenoten. Ga er maar aan staan: suggereren dat je misschien wel aanporno bent verslaafd, mannen minstens zo interessant vindt als vrouwen, aanboulimia lijdt of van jaloezie zo lelijk wordt dat je je grote liefde naarde strot vliegt. De zaal reageert soms met een besmuikte giechel, vaker meteen ontzet 'oh'.

Of het zuiver persoonlijke ontboezemingen zijn, laat het zevental in hetmidden. Maar dat de waarheid dichtbij ligt, blijkt uit hun oprechteonderlinge confrontaties. Drie meiden, net afgestudeerd aan de RotterdamseDansacademie, en vier jongens, beginnend aan een theateropleiding, zittenelkaar én het publiek dicht op de huid. De taal is hitsig, de motoriekvenijnig, de duetten zijn krachtmetingen.

Vijf geverfde kasten verbeelden hun donkere kanten. De performers passener zelf in, maar breken er net zo snel weer uit als de treiterijen en degroepsdwang te gortig worden. Jammer dat het vindingrijke meubilair debeperkte dansvloer nog kleiner maakt. Juist de groepschoreografieën vanchoreograaf Sassan Saghar Yaghmai zijn het krachtigst in hun beeldtaal,zoals het letterlijk door de knieën gaan als één de rest blootstelt aanverleidingen.

In de tekstbehandeling is niet iedereen even sterk maar dat kan ook aande negen (deels dubbele) nationaliteiten liggen (van Canadees tot Syrischen van Zweeds tot Boliviaans). Ook de losse opeenvolging van scènesverraadt het verse repetitieproces en de strubbelingen in de regie (Josévan Tuijl verving Ivar van Urk). Maar dat DOX weer een paar sterketheaterpersoonlijkheden aflevert, misschien juist vanwege hun diabolischeinborst, staat buiten kijf, zoals de vervaarlijk loensende Emily Trench,de verleidelijke George Tobal of de Surinaamse Wensley Pinque met zijnopvallende handen.

Annette Embrechts

Meer over