recensiemusical

‘One, de musical’ is artistiek gezien één groot misverstand ★☆☆☆☆

Kitscherige led-projecties, opzwepende choreografieën annex luchtacrobatiek, loeihard zingende solisten, koorzang die deels op band staat en aankleding die doet denken aan Azerbeidzjaanse Songfestival-inzendingen, maken One, de musical een gruwel.

Hein Janssen
Opzwepende dans in ‘One, de musical’. Beeld Axel Drenth
Opzwepende dans in ‘One, de musical’.Beeld Axel Drenth

Roel Pieters heeft ooit bij Joop van den Ende gewerkt en droomde 25 jaar geleden al van het produceren van een eigen musical. Die is er nu eindelijk, na een kwart eeuw dus, van gekomen: One, de musical. Afgelopen zondag was de wereld(gala)première in een voor de gelegenheid in Egyptische sferen opgekalefaterde theaterzaal in Studio’s Aalsmeer. En, heel ongebruikelijk: producent Pieters, die ook het concept bedacht en de tekst schreef, kwam voor aanvang op het podium. Hij hield een speech waarin hij zijn compagnons – waaronder Marcel Boekhoorn (miljardair, investeerder, ex-De Pers, ex-Hema) – omstandig bedankte, maar ook zijn vrouw en dochter, die van hem een witte roos kregen. Een speciale liefdesroos, die na afloop ook aan het publiek uitgedeeld zou worden. Althans: alleen aan de dames, zei hij. Love. Always – luidt zijn thema.

Toen begon de musical One, die zich afspeelt in het oude Egypte waar koning Cheops zijn grote piramide laat bouwen en te maken krijgt met een opstand van arbeiders die vanwege een mislukte graanoogst niets meer te eten hebben. Bovendien wordt zijn dochter, prinses Mira, verliefd op de jonge, knappe arbeider Amon. Tegelijkertijd heeft de machtige grootvizier van Egypte ook zijn oog op de bevallige prinses laten vallen. In tweeënhalf uur tijd ontrolt zich in One aldus een sociaal en liefdesdrama ineen.

Lef kun je deze producent niet ontzeggen, maar artistiek is One één groot misverstand: kitscherige led-projecties, opzwepende choreografieën annex luchtacrobatiek, loeihard zingende solisten, koorzang die deels op band staat en aankleding die doet denken aan de Oekraïense (of Azerbeidzjaanse) Songfestival-inzendingen, ergens tussen 2000 en 2005.

Het publiek wordt beloofd onderdeel uit te maken van een totaalervaring, maar zit keurig op stoelen, terwijl de artiesten zich luidruchtig in de zijpaden uit de naad werken en overal om ons heen projecties van sarcofagen en graanvelden zichtbaar zijn. Ook zijn er bewegende loopbruggen. Qua stem bereiken alleen Nienke Latten (prinses) en Jeroen Phaff (koning) een professioneel niveau, hoewel ze zich iets te veel laten meeslepen door het drama zelf, dat eindigt op z’n Romeo en Julia’s. Alleen Soy Kroon als arbeider Amon is een topartiest, zowel qua acteren als stem. Over het aandeel van Peter Lusse als verteller is een gepast stilzwijgen het beste.

Er waren twee goodiebags: eentje voor in de pauze (wijn/water/frisdrank, wraps/nootjes), en eentje voor na afloop (water/bonbons/snoepjes in hartjesvorm). Producent Pieters – wederom op het podium geklommen – benadrukte dat kunst nodig is, juist in deze tijd, en vroeg het publiek vooral verder te vertellen dat hij en zijn team ‘een vette musical’ hadden gemaakt. Bij de uitgang stonden kleine vaasjes met een witte liefdesroos. Voor de dames. Love. Always.

One, de musical

Musical

★☆☆☆☆

Door ONE NL. Tekst, script en concept Roel Pieters, regie Bart Doerfler, muziek Edwin Schimscheimer.

28/11, Studio’s Aalsmeer, Aalsmeer.