Oersaai, maar wel helder

HET filmvakblad Sight and Sound onderscheidt zich van andere Britse bladen als Empire en Film Review door zijn degelijke aanpak....

Jan Pieter Ekker

S & S hanteert al jaren dezelfde formule: voorin kort nieuws, dan wat langere artikelen en tot slot een ellenlange rij recensies. De nadruk in de artikelen ligt op de kwaliteitsfilm, achterin het blad worden álle films besproken die die maand uitkomen in Engeland.

Van A tot Z, pagina na pagina, kolom na kolom, slechts onderbroken door een enkele foto. S & S hanteert een ijzeren stramien: eerst een oneindige lijst credits, dan een korte beschrijving en tot slot de kritiek.

Oersaai, maar wel helder en informatief.

De credits zijn vaak completer dan de lijsten in persmappen of op het Internet. Van de volledige cast en de make-up artists tot de complete soundtrack: het staat in S & S. De opticals in Peter Greenaways 8 1/2 Women? Gemaakt door het Nederlandse Lukkien Digital Film Facilities. Handig voor deelnemers aan filmkwissen maar de gewone lezer zal het waarschijnlijk worst zijn dat Wim Post de dubbing mixer was van dezelfde film.

De filmbeschrijvingen zijn eveneens meer dan volledig: alle elementaire plotwendingen worden uit de doeken gedaan. Van de clou van de ijzingwekkende thriller The Sixth Sense tot het onzinnige verhaal van de klucht Guest House Paradiso: S & S brengt het zonder waarschuwing (geen 'Warning! Plot Points Revealed' als in Empire), ironie of grappige woordspelerige koppen.

De restyling van het blad heeft daar niks aan veranderd. Het nieuwe jasje wijkt nauwelijks af van het oude. Het blad oogde ouderwets en saai en doet dat nog. Sight and Sound stond sinds mensenheugenis in drie regeltjes onder elkaar. Zwarte letters in een geel vierkant vlak. Nu wordt het in kapitalen geschreven over de volle breedte van het blad, het woord AND negentig graden gedraaid tussen SIGHT en SOUND in, met dikke balken eromheen. Verder bleef alles bij het oude.

Het januarinummer bevat features over films van Fritz Lang, de invloed van The French Connection, William Friedkins politiethriller uit 1971, en de carrière van Wong Kar-Wai. Verder is er aandacht voor de Proust-verfilming Time Regained van Raúl Ruiz ('Closer than anyone could have hoped to the holy grail of Proustian cinema'), American Beauty, het fraaie speelfilmdebuut van theater- en clipregisseur Sam Mendes dat vanaf volgende week in de Nederlandse bioscopen is te zien, en de nieuwe van Tim Burton (Sleepy Hollow, die als slotfilm van het Rotterdamse filmfestival is geprogrammeerd).

S & S weet te melden dat Sleepy Hollow een goedkope splasherfilm had moeten worden, waarin elke vijf minuten een hoofd zou rollen. Dat laatste is wel gelukt, het eerste niet. Erg geslaagd vindt S & S de film niet, maar aan de afgehakte hoofden ligt dat niet.

In het redactionele voorwoord wordt ingegaan op de morele verantwoordelijkheid van de criticus, nadat S & S er in een Engelse krant van langs had gekregen omdat de gewelddadige films van Kitano Takeshi de hemel waren ingeprezen, en het blad in de Britse krant The Guardian werd opgeroepen een leidende rol te nemen in het debat over de rol van de criticus. Het antwoord is weinig verrassend. Bij het gezaghebbende Sight and Sound houden ze gewoon van goede films, of die nu gewelddadig zijn of niet. Geweld is niet goed. Censuur evenmin.

Meer over