Norrington heeft feilloos gevoel voor subtiele gein van Haydn

Hoe verhoudt een Zwitsers orkest zich tot de twinkelende, spotgrage grijns rond de lippen van Joseph Haydn? Maken ze er een ernstige, fronsende bankenman van? Alle noten raak, alle tempo's correct, maar het volle leven, ho maar?

null Beeld ,
Beeld ,

Luister naar de cd-box die het Zürcher Kammerorchester (voor internationaal gebruik omgedoopt tot Zurich Chamber Orchestra) net heeft afgeleverd en alle vooroordelen kunnen naar de schroothoop.

In bijna drie uur tijd komen al Haydns Parijse symfonieën voorbij: juweeltjes van componeerkunst die nooit vervelen, met bijnamen als 'De beer', 'De kip' en 'De koningin van Frankrijk'. Je wilt ze alle zes achter elkaar horen, non-stop, en aan het einde, duizelend van een wervelende finale, weer naar de eerste. Opnieuw de verrassing voelen van een dansbaar menuet waarbij je benen gaan kriebelen. Of van fratsen die uit een latere Rossini-opera lijken geplukt.

De man die het orkest ophitst en aan het grinniken brengt, heet Roger Norrington (81), een Britse gentleman met een feilloos gevoel voor de subtiele en tijdloze gein van Haydn. Met een minimum aan vibrato en felle paukentikken brengt hij stijl en sfeer in de uitvoeringen. In de minder opvallende stemmen hoor je fijn uitgewerkte fluitlijntjes die een eindje oplopen met de strijkers, of eigenwijze versieringen van een hobo.

Het zal de laatste cd zijn die Sir Roger met het orkest heeft gemaakt. Na vier jaar neemt hij afscheid van Zürich, maar er gloort hoop. De violist Daniel Hope (41) is per 2016 aangesteld als opvolger. Naast zijn werk als musicus is Hope schrijver van Wanneer mag ik klappen?, waarin hij de ingesleten concertzaalmores kritisch onder de loep legt. Dat klinkt naar een man die houdt van fris, van opschudden. Norrington is er ongetwijfeld blij mee.

Meer over