Film

Nicolas Cage schittert in droefgeestige zoektocht naar verdwenen varken ★★★★☆

Cage zint weer op wraak, maar wordt door debuterend regisseur Michael Sarnoski op spectaculaire wijze in toom gehouden.

Nicolas Cage en Alex Wolff in ‘Pig’. Beeld uit de film
Nicolas Cage en Alex Wolff in ‘Pig’.Beeld uit de film

Nicolas Cage met een forse grijze baard, het haar in vieze slierten tot op de schouders, woonachtig in een houten hut diep in de bossen rond de Amerikaanse stad Portland, een varken waarmee hij truffels zoekt als enige gezelschap: in de kalme openingssequentie kan het nog alle kanten op, met Pig.

Cage speelt kluizenaar Rob, levend op eigen, opvallend liefdevol gebakken hartige truffeltaart en een ruilhandeltje met de gesjeesde Amir (Alex Wolff), die zich wekelijks op gezette tijd meldt in een knalgele Chevrolet: verse truffels tegen wat eten en een handvol batterijen. De eerste snippers van een weggestopt verleden horen we via een dof klinkend cassettebandje met zijn naam op het etiket. Wanneer Cage ’s nachts ogenschijnlijk uit het niets in zijn hut wordt neergeslagen en de indringers zijn varken stelen, lijkt het even díe kant op te gaan: de tegendraadse cultfilm met Cage als de op wraak beluste zonderling, een type rol dat hij de afgelopen decennia talloze malen speelde, helaas met een beperkt aantal geslaagde voorbeelden (Mandy).

Het fraaie van Pig is dat debuterend regisseur-scenarist Michael Sarnoski en co-scenarist Vanessa Block inderdaad in bepaalde mate een wraakfilm afleveren, eentje waarmee ze volop flirten met het imago van hun hoofdrolspeler bovendien, maar dan wel verteld in een eigen, onderkoelde stijl, zonder op het geijkte en vaak zo kortstondig houdbare b- of c-filmterritorium van Cage te belanden.

Op zoek naar zijn varken trekt Rob met hulp van Amir naar Portland, waar hij in een wereld belandt die nét een tikje eigenaardiger lijkt dan de als normaal veronderstelde werkelijkheid. Een soort schijnwereld is het, waar men in de kelder van een afgebroken hotel samenkomt voor zaken die het daglicht niet kunnen verdragen en waar Rob in een chic restaurant fulmineert tegen het metier van de moderne chefkok: het ‘gedeconstrueerde’ eten dat hier wordt geserveerd is mijlenver verwijderd van de wijze waarop hij met zijn varken in de aardbodem truffels naar boven wroet.

Er duikt een heuse antagonist op (een angstaanjagend beheerste rol van Adam Arkin als Amirs maffiose vader), maar verder dicteert Pig vooral zijn eigen regels. Vergelijkingsmateriaal in de recente Amerikaanse cinema is schaars, qua subtiel-bevreemdende verhaalwereld doet Pig hooguit wat denken aan de misdaadfilm Brick, het eigenzinnige debuut van de latere Star Wars-regisseur Rian Johnson.

De krachtigste factor van Pig is desalniettemin Cage zelf, die door regisseur Sarnoski op spectaculaire wijze in toom wordt gehouden. Niemand kan zijn personage tijdens het ontbijt zo speels laten filosoferen over de eindtijd én wentelteefjes, om in een volgende scène met overtuigend melancholische blik in de pijn van een verloren verleden te duiken.

Pig

Drama

★★★★☆

Regie Michael Sarnoski

Met Nicolas Cage, Alex Wolff, Adam Arkin

92 min., in 48 zalen

Meer over