Never

Een heerlijk chaotisch, speels en stuurs geheel

Gijsbert Kamer

Wat een heerlijk chaotisch, speels en stuurs geheel, dit tweede album van de Londense Micachu And The Shapes. Geheel in de do-it-yourself-sfeer van eind jaren zeventig klinkt deze plaat, waarvoor de klassiek geschoolde Mica Levi haar instrumenten zelf gemaakt schijnt te hebben. Haar soms valse, meestal tegen de melodie inruisende vocalen doen even denken aan die van The Slits en The Raincoats uit die tijd, maar de veertien liedjes zijn veel doordachter.

Meer ook dan op het drie jaar geleden verschenen debuut Jewellery is er nagedacht over de productie. Nu valt beter te horen dat de band voortkomt uit de donkere kant van de Londense dance. De bassen staan, zoals dat in grime en dubstep hoort, ultralaag afgesteld. Het geeft een curieuze mix met de hoge gilletjes en speelse instrumenten van Levi. Wel lijkt de band net iets te gewild moeilijke oplossingen te zoeken (zoals het New Yorkse Dirty Projectors, waar ze aan verwant klinken), maar vrolijk word je er wel van.

Meer over