pop

Netflixserie ‘This Is Pop’ verklaart het succes van autotune, Zweedse hits en boybands

In acht afleveringen wordt popmuziek eens vanuit een andere hoek belicht: onderwerpen die wel een belletje doen rinkelen, maar nooit de aandacht hebben gekregen die ze verdienen.

null Beeld Netflix
Beeld Netflix

Ooit geweten dat de Zweedse popproducer Max Martin wereldwijd de nummer 3 is in nummer-1-hits schrijven? Alleen Lennon en McCartney hebben er meer gemaakt. Of dat de zwarte groep Boyz II Men het sjabloon was voor alle witte Amerikaanse boybands die volgden? Of dat rapper T-Pain in een vier jaar durende depressie raakte nadat zanger Usher hem had verteld dat hij met zijn veelvuldig gebruik van autotune de popmuziek had verpest?

Komt allemaal voorbij in de nieuwe Netflix-reeks This Is Pop. In acht afleveringen van 45 minuten wordt popmuziek eens vanuit een andere hoek belicht. Nee, niet weer een biografisch document waarin het belang van een artiest of band wordt geduid aan de hand van het repertoire. This Is Pop doet aan gestroomlijnde monografietjes van moderne muziekverschijnselen. Onderwerpen die wel een belletje doen rinkelen, maar nooit de aandacht hebben gekregen die ze verdienen.

Autotune bijvoorbeeld. Want al hadden we vóór de hit Believe van Cher nog nooit een mens met stembanden van aluminiumfolie gehoord, 1998 was geenszins het jaar nul voor de stemcorrigerende software. Twee jaar daarvoor werd autotune al gebruikt in muziekstudio’s, zonder dat wij het als popconsumenten doorhadden.

Dan het geval Zweden. Zweedse producers en songschrijvers hebben een gigantisch aandeel in het succes van Amerikaanse sterren als Britney Spears, Justin Timberlake, Taylor Swift en Ariana Grande. Maar waarom zijn ze ondanks dat succes relatief onbekend gebleven? This Is Pop verklaart het, of doet een poging daartoe.

Al deze verhalen worden verteld met de vaart en lichtvoetigheid waarmee we online ook informatie gepresenteerd krijgen. Geen doorwrochte exegese van de zieleroerselen van een singer-songwriter, maar eerder geblader door een Ikea-achtige handleiding ‘Hoe knutsel je een Zweedse hit in elkaar’. Met een infographicje hier en een animatietje daar past het eigenlijk allemaal zo op een YouTube-kanaal.

Alleen als This Is Pop zich waagt aan de bekendere verhalen, de moderne klassiekers van de pophistorie, levert dat minder verrassende inzichten op. De aflevering over Britpop bijvoorbeeld. Of: hoe medio jaren negentig – het tijdperk van de gescheurde spijkerbroek en het flanellen overhemd – een Britse invasie geleid door Blur en Oasis de Amerikaanse hegemonie van grunge bedreigde. Het is een relaas dat eerder is verteld en het terrein Cool Brittania is al zo begraasd dat This Is Pop niets wezenlijks nieuws te melden heeft.

Maar de serie doet het voorbeeldig met afleveringen over onderbelichte zaken zoals de invloed van Boyz II Men op boybands, of de moeizame relatie tussen traditionele country en progressieve pop. En dan zijn er nog zat hedendaagse poponderwerpen die 45 minuten aandacht zouden rechtvaardigen: de opkomst van reggaeton, de feminisering van rock of de mondialisering van popmuziek onder invloed van internet. Er kunnen nog zo acht afleveringen bij.

Meer over