nederlandstalig

MELANCHOLIEKE FEESTMUZIEK..

Patrick van den Hanenberg

****Pater Moeskroen: XX deel 1. DZV-Records.

Het pretnummer Laat maar waaien op de jubileum-cd van Pater Moeskroen(twintig jaar geleden was het eerste optreden in een kroeg in Amersfoort)is nog het duidelijkste restant van de oude band: feestmuziek waar iedereenongegeneerd doorheen kan drinken en praten. Later schreef de groep tekstendie er meer toe doen, met als inhoudelijk hoogtepunt Dat komt ervan, waarinnationalisten die 'een lap aan een paal' vereren in de hoek worden gezet.Een zin als 'Ik werd onbevlekt gevangen door haar ogen' uit hetgospel-liefdeslied Halleluja! mag worden ingelijst. Ook de muziek kreeg na10 jaar een subtiliteits-injectie, zonder dat de folk-vrolijkheid vaarwelwerd gezegd. Pater Moeskroen maakt gebruik van Ierse klanken, maar je wordter niet horendol van. Soms heeft het de melancholie van FairportConvention, soms lijkt het of je dertig jaar na dato naar een Nederlandseversie van Jethro Tull luistert, met Jeroen Goossens in de rol van IanAnderson. Goossens, ex-Flairck, krijgt welluidende klanken uit elk mogelijkblaasinstrument. Moeskroen is nog steeds een live band bij uitstek, maarop cd klinkt het inmiddels net zo fijn.

IN HET ENGELS VEEL TE BRAAF

***Lenette van Dongen: Lenette zingt Rafels. Shakti.

In het theater zag het er wat steriel uit, maar het repertoire vanRafels is met liefde uitgezocht en wordt vol inleving gezongen door Lenettevan Dongen. Dat geldt met name voor de nummers van Nederlandse groothedenals Maarten van Roozendaal, Jeroen Zijlstra en De Dijk. Haar stemt kleurtook fraai met de pittig-zwoele mediterrane composities, waarbij debegeleiders voor een warme bedding zorgen. De missers zitten bij deEngelstalige stukken van Stevie Wonder en Alanis Morisette. Mary Jane wordtveel te braaf gezongen. Daar zit de verontwaardiging en de compassie vanhet origineel nauwelijks in.

Patrick van den Hanenberg

Meer over