Nederland is eigenlijk het beloofde land

Nederlanders worden altijd een beetje lacherig wanneer buitenlanders de moeite nemen hun taal te leren. Zelf zijn we ons hele leven druk bezig andermans taal onder de knie te krijgen, omdat het Nederlands ons te veel beperkingen oplegt....

De Taalunie betaalde documentairemakers Ed Peereboom en Jan Heuves, die zes buitenlandse universiteiten bezochten om te praten met studenten Nederlands. Ze gingen naar Polen, Roemenië, Duitsland, Indonesië en naar twee Californische universiteiten.

Het is een wonderlijke gewaarwording mensen keurig Nederlands te horen spreken die hier van hun levensdagen nog nooit zijn geweest, of maar heel kort. Niet zozeer het verhaal van de studenten over wat ze eigenlijk willen met die studie is belangwekkend, als wel het beeld dat men heeft van dit land en zijn inwoners. Nederland is eigenlijk gewoon het beloofde land, begrijpen we. Het is hier leuk, relaxed, de mensen discrimineren kleurlingen niet. Euthanasie is toegestaan, net als drugs, homo's en vrouwen in topfuncties. Nederlanders hebben het hart op de tong en zijn altijd vrolijk.

Een zwaarmoedige Duitse student is kritisch over de eeuwige Hollandse vrolijkheid: die vindt hij 'niet de hele waarheid'. Bovendien zijn Nederlanders in het buitenland luidruchtig en schreeuwerig. Ze zijn zo krenterig dat ze hun eigen eten meebrengen als ze naar Spanje gaan. Een Poolse studente maakt zich zorgen over de taalvervuiling in het Nederlands: in reclames en tijdschriften zag ze overal Engels, voor begrippen waarvoor prima Nederlandse woorden bestaan.

Opvallend is vooral de bijdrage van de zwarte Amerikaanse student DeVell Welch. Die wil zelfs in Nederland gaan wonen, omdat hij in San Francisco doodgaat van ellende. Al wat de Amerikaanse grondwet meldt over vrijheid en rechten, zegt Welch, gaat in werkelijkheid niet op voor de Verenigde Staten en wel voor Nederland. Voor een Amerikaan hangt alles in het leven direct af van zijn huidskleur: van de plek waar hij woont, tot waar hij werkt en wie zijn vrienden zijn.

De Roemeense studente barst bijna in huilen uit wanneer blijkt dat haar beursaanvraag voor een verblijf in Nederland is afgewezen. Hoewel ze eerst nog plichtmatig vertelt dat ze naar Nederland moet om kennis te nemen van de cultuur, komt er uiteindelijk uit dat ze hier verwacht bij te komen, vrij te kunnen ademen.

Meer over