AlbumrecensieAs Long as You Are

Na zes albums van Future Islands begint iets te knagen: er verandert zo weinig ★★★☆☆

Als het over Future Islands gaat, wordt altijd die magistrale opvoering in 2014 van Seasons bij David Letterman  genoemd, gevolgd door de verzuchting dat ze dat waarschijnlijk nooit zullen overtreffen.

Beetje flauw om de band uit Baltimore tot die vier tv-minuten te reduceren. Ze hebben zo veel moois gemaakt. Singles (2014) en The Far Field (2017) stonden vol intense synthpop: sterke melodieën, droeve teksten over kwetsbaarheid en het menselijk tekort. Machtigste wapen: de emotionele rokersstem van Samuel T. Herring, de zanger die permanent tegen een meltdown lijkt aan te zitten.

Het zesde album As Long as You Are is opnieuw mooi, maar er begint wel iets te knagen: er verandert zo weinig. Op de beste momenten is Future Islands nog altijd een soort New Order met een betere zanger. Waking en For Sure: mooi. Plastic Beach, over de heilzaamheid van liefde en body positivity: heel mooi.

Wat ontbreekt, is een verrassing, zoals dat tv-optreden in 2014 was. De band had zichzelf opnieuw uitgevonden na drie albums; Seasons was er de bekrachtiging van. Nu is het tweede trio albums voltooid en staat Future Islands weer op zo’n kruispunt: de zoektocht naar een nieuw opveermoment begint hier.

Future Islands

As Long as You Are

Pop

★★★☆☆

4AD/Beggars

Meer over