Album

Na Musgraves’ scheidingsplaat Star-Crossed denk je: Kees, gaat dit niet wat te makkelijk? ★★★☆☆

Menno Pot
null Beeld

Op haar met Grammy’s overladen album Golden Hour (2018) wees de Texaanse Kacey Musgraves het countrygenre de weg naar een elektronische, eclectische toekomst. In prachtige liedjes bezong ze de liefde en het huwelijk, háár huwelijk, met muzikant Ruston Kelly.

Nu is dat huwelijk gestrand en staat er een gebroken hartvormig medaillon voorop Star-Crossed, haar vierde, waarop ze verslag doet van de tragedie die zich tijdens de pandemie achter haar voordeur voltrok.

In Good Wife wil ze het nog dolgraag laten slagen (‘God, help me be a good wife/ ‘cos he needs me’), maar het gaat al snel mis op een album als een drieakter: het huwelijk, de breuk en de loutering, drie blokken van vijf songs, al zie je die structuur alleen op de fysieke albumhoes.

Gek genoeg stelt Musgraves (33) in interviews dat het album dieper in country is geworteld dan zijn voorganger. Als luisteraar ervaar je dat anders: Star-Crossed is pop. Eigentijdse, introspectieve, bitterzoete, prachtig gezongen pop.

Toch wringt er iets. Zo te horen zijn alle liedjes van ná de breuk: verdriet, berusting, zelfreflectie, maar nergens woede of wanhoop. De songs zijn over de hele linie wat vlakker dan die op Golden Hour, vooral in de derde ‘akte’. De songtitels onderstrepen het: Keep Lookin’ Up, There Is a Light en uiteindelijk Gracias a la vida. En wij maar denken: Kees, gaat dit niet net wat te makkelijk?

‘Healing doesn’t happen in a straight line’, zingt ze in Justified, terwijl Star-Crossed juist wél een beetje die indruk wekt.

Kacey Musgraves

Star-Crossed

Pop

★★★☆☆

MCA/Universal

Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.

Meer over