Na een verpletterende albumvertolking zakt U2 een beetje in

Er waait een lekker briesje over de hoofden van 65 duizend U2 fans in Los Angeles als de droge klappen op de drums iedereen doet opspringen. Dat intro van Sunday Bloody Sunday kent iedereen hier, het was in 1983 een van de eerste grote hits die de Ierse band had in de Verenigde Staten.

null Beeld getty
Beeld getty

Het is wel even zoeken naar Larry Mullen Jr., die deze vroege momenten van collectieve extase veroorzaakt, en waar is gitarist The Edge eigenlijk, wiens lyrische gitaarlijnen meteen al akelig scherp klinken. Zelfs helemaal achterin het stadion klinkt het geluid van meet af aan al om door een ringetje te halen, maar waar is de band?

The Joshua Tree Tour 2017 (****)

U2
Rose Bowl, Pasadena, 21 mei.
29 en 30 juli in Amsterdam Arena

Die staat op een klein podium, door een catwalk verbonden aan het hoofdpodium. Vier kleine poppetjes, meer niet. Maar wat een machtig geluid. New Year's Day volgt en is al even strak en helder. Het publiek laat zich daarna van de meest oorverdovende kant horen in Pride (In The Name Of Love): 'In the naaaame of love'.

De kop is eraf in Pasadena. Het werkt goed, even een paar oude hits om de Rose Bowl, zondag voor de tweede avond tot de nok toe gevuld, voor te bereiden op de integrale vertolking van het album The Joshua Tree, dat nu dertig jaar oud is.

Het was de plaat die van U2 in de Verenigde Staten een megaband zou maken, de plaat ook die hen voor het eerst stadions deed vullen.

Die overgang van klein naar groot wordt nu tijdens de Joshua Tree Tour mooi verbeeldt als de vier bijna onzichtbare jongens plaatsnemen op het hoofdpodium en het reusachtige, 60 meter brede widescreen-videoscherm voor visuele ondersteuning zorgt.

Als de eerste nog wat abstracte tonen van Where The Streets Have No Name opklinken is daar weer zo'n moment van extase. Dit keer veroorzaakt door de prachtige, door Anton Corbijn verzorgde zwart/wit beelden gedraaid door de voorruit van een auto die door het woestijnlandschap van de Joshuabomen rijdt.

Het gebruik van film en video als visuele ondersteuning bij stadionconcerten heeft sinds U2 The Joshua Tree voor het eerst presenteerde een grote vlucht genomen, maar zo oogstrelend mooi en voor het hele stadion zichtbaar, zijn beelden maar zelden.

De camera die zich een weg zoekend door de Joshuabomen in I Still Haven't Found What I'm Looking For; de roze-blauwe kleurschakeringen in With Or Without You: de liedjes zijn vanaf nu onlosmakelijk met de nieuwe beelden verbonden. Zo goed werken ze.

En dan zijn dit nog de Joshua Tree-liedjes die U2 eigenlijk altijd is blijven spelen. Het door The Edge achter de elektrische piano heel klein gehouden Running To Stand Still, waarmee kant één destijds besloot, leidt een aantal nummers in dat zelden of nooit door U2 op de setlist is gezet.

Geen idee waarom niet, want Red Hill Mining Town (nooit eerder live gespeeld) is dankzij een lichte aanpassing in het arrangement vanavond een hoogtepunt, net als One Tree Hill, dat door Bono wordt opgedragen aan vorige week door zelfmoord omgekomen Chris Cornell, de zanger van Soundgarden die het volgens een oprecht emotioneel klinkende Bono eindelijk net leek te gaan redden. Onder het licht van de rode maan op het doek, met een Bono die loepzuiver, heel ingetogen het liedje geschreven voor een andere overleden vriend van hem zong, is iedereen muisstil. Waarna Trump voorafgaand aan Exit de stemming doet omslaan. Walter Trump wel te verstaan, in een een tv-serie uit 1958, Trackdown. Deze Trump wil ook een muur bouwen om zijn mensen te beschermen. De analogie met de actualiteit ontgaat niemand, zeker niet wanneer een van de acteurs 'You're a liar, Trump' roept.

Exit ontvouwt zich vervolgens als een bijna hysterisch stukje exorcisme, dat de climax van de avond blijkt.

U2 slaagt er werkelijk in met de uitvoering van een dertig jaar oude plaat parallellen met het heden zichtbaar te maken. Zo'n zinnetje van Bono als 'Dank Amerika, dat jullie ons Ieren ooit binnenlieten', alleen al.

Bono laat de muziek (met beelden die we graag nog eens rustig terug zouden zien) het werk doen. En je hoopt dan echt dat hij die houding een heel concert kan volhouden. Maar na de soms ronduit verpletterende albumvertolking zakt het allemaal wat in.

Het lijkt of de band er ook nog niet helemaal uit is hoe ze het laatste uurtje moeten vullen. Rockers als Beautiful Day en Elevation werken, net als het bezwerende Bad. Maar Bono wil zijn gehoor ook nog even op het nodige wereldleed wijzen. De vluchtelingencrisis (Miss Sarajevo, knap omgedoopt tot Miss Syria), vrouwenongelijkheid (Ultraviolet): Bono moet het toch even aankaarten. Als hij dan tot slot een nieuw liedje aankondigt, The Little Things That Give You Away, is hij toch een deel van zijn publiek kwijt.

Met de Joshua Tree zit het meer dan goed, dat zal eind juli als U2 Nederland aandoet voor het slot van deze tour niet anders zijn. Maar hoe daarna verder te gaan? Dat lijkt nog even zoeken. In Pasadena blijft zondag de echte climax in ieder geval achterwege.

Meer over