Myrkur zingt hemels en lucide

Dat het avontuur en experiment in de metal van nu vooral te vinden is in de black metal, bleek vorige week wel weer op het Tilburgse festival Incubate. Daar trilden de shoegaze- en postpunkgitaren in een lange rij frisse blackmetalbandjes met heidense preoccupaties, wild van vernieuwingsdrang.

Robert van Gijssel
null Beeld x
Beeld x

De Deense Myrkur bedient zich op haar spectaculaire debuutalbum M van diezelfde zoemende gitaaresthetiek, maar zij gaat veel verder. Naast haar brullende lijdenswegvocalen zingt Myrkur hemels en lucide, een beetje zoals Elizabeth Fraser van de Cocteau Twins. De striemende gitaren worden bijgestaan door piano en koperblazers. De wisselwerking tussen hard en zacht, smerig en schoon, donker en licht, is op M tot hoogste kunst verheven.

Myrkur heeft een geweldig contactboekje. Haar plaat is geproduceerd door metalgenie Garm van het Noorse Ulver, en bandleden van Mayhem tot Arch Enemy staan de zangeres bij op bijvoorbeeld het loeiende en angstaanjagende Mordet, waarin zelfs een hamerende piano niet misstaat. Soms lijkt Myrkur wat te veel tegelijk te willen: klassieke piano, strijkers, a capella kathedraalzang in Vølvens Spådom, tokkelende folk, het kan niet op. Myrkur is op haar best in wat minder ambitieuze nummers als Hævnen of het melodieuze shoegazenummer Onde Børn.

De liefhebber mag zich rijk rekenen, want de black metal heeft er met Myrkur een mooie postergirl bij.

Meer over