Review

My Country bevat inhoudelijk voldoende stof tot nadenken

De Brexit een feit, Cameron weg. The National Theatre peilde de vox populi en verpakte die in monologen en dialogen. Met sublieme tekstbehandeling brengen de Engelse acteurs obligate zinnen tot leven.

Penny Layden in My Country; A Work in Progress Beeld
Penny Layden in My Country; A Work in ProgressBeeld

Arm Engeland. Zo aan twijfel en verwarring onderhevig. Althans woensdagavond nog wel, toen The National Theatre het Holland Festival aandeed met de voorstelling My Country; A Work in Progress. Het was de avond vóór de verkiezingen waarvan de uitslag intussen bekend is.

Dat 'a work in progress' in de titel is voor tweeërlei uitleg vatbaar. Op de eerste plaats is dit een voorstelling waaraan elke dag doorgewerkt kan worden. Actueel en politiek theater, in februari van dit jaar gemaakt. De Brexit was een feit, Cameron was als premier vertrokken, alle hoop werd gevestigd op de kordate Theresa May.

My Country; A Work in Progress

Theater

Door The National Theatre, regie Rufus Norris, tekst Carol Ann Duffy. 7/6 Stadsschouwburg Amsterdam.

Vanaf vandaag kunnen Rufus Norris (regisseur) en Carol Ann Duffy (tekst) dus een vervolg gaan schrijven op wat misschien ooit een ellenlange theatermarathon zal worden.

'A work in progress' geldt ook voor Engeland zelf, omdat het eens zo trotse wereldrijk behoorlijk de weg kwijt lijkt. Tegelijk zijn de eigen normen en waarden zo uniek en sterk, en klampen ze zich zo vast aan allerlei tradities, dat ze het wel zullen redden daar, op dat malle eiland aan de andere kant van de Noordzee.

My Country is bedrieglijk simpel van opzet, op het saaie af zelfs, maar bevat inhoudelijk toch voldoende stof tot nadenken. De makers zijn het afgelopen jaar gaan praten met veel gewone mensen in gewone omstandigheden, in allerlei regio's van het Verenigd Koninkrijk. Straatinterviews, verpakt in monologen en dialogen, dat zijn het eigenlijk. De vox populi samengevat en vertaald naar het theater.

De vorm is die van een door Vrouwe Britannia bijeengeroepen vergadering waarin zes regio's samenkomen: Noord-Ierland, Schotland, Wales, de East Midlands en zo verder. Plaats van handeling is een shabby conferentieoord met versleten stoelen en lelijk kantoormeubilair.

In een snedig aan elkaar geschreven script horen we aldus alle oordelen en vooroordelen over Europa, politici, migranten, en sociale omstandigheden. De pijn bij het volk blijkt vooral in twee dingen te zitten: angst voor vreemdelingen (lees: terrorisme), en afkeer van al die regelgeving uit Brussel. Hoogst actueel dus.

Verschilt dat wat we hier horen veel van wat we dagelijks lezen in de krant of zien in Nieuwsuur? Niet heel veel, nee, en die grapjes over de Schotse moeder van Donald Trump en de schoenen van May zijn ook al eerder gemaakt. Maar het pluspunt in dit geval zijn de geweldige Engelse acteurs die met een perfecte tekstbehandeling de meest obligate zinnen tot leven brengen.

De voorstelling begint met Two Tribes van Frankie Goes to Hollywood en eindigt met het meerstemming gezongen Under the Moon of Love.

Hoopvol dus: met z'n allen wandelen onder een nachtelijke hemel vol liefde.

Meer over