‘Muziekgroepke uit Kortrik¿

De Belgische electrogroep Goose schiet wortel in Engeland. Trots? ‘Nou ja, het gaat erom dat de mensen onze muziek leuk vinden.’..

MENNO POT

Wat kan het leven oneerlijk zijn. Je zou de bandjes van het Europese vasteland de kost moeten geven die jarenlang vergeefs proberen een poot aan de grond te krijgen in Engeland, het hipste, maar tevens meest eenkennige popland ter wereld.

Nee, dan de West-Vlaamse electrorockgroep Goose, uit het stadje Kortrijk. Hun albumdebuut Bring It On is koud een maand uit, maar ze hebben al een mooie acht gekregen in de New Musical Express (N.M.E.) en mochten mee op de meest recente Club N.M.E.-tournee van hetzelfde tijdschrift. Voor de komende weken staan er evenveel optredens in Engeland op de agenda als in Vlaanderen en Nederland, en de locaties zijn niet de minste: The Warehouse in Manchester, Club Fabric in Londen – zalen waar je gezien mag worden als bandje uit de lage landen.

Goose heeft wortel geschoten op het eiland waar elke band het wil maken, en dat met een achteloosheid die veel andere groepen groen van jaloezie zal maken. ‘Nou ja, het gaat erom dat de mensen onze muziek leuk vinden en dat ze nu ook de plaat kunnen kopen’, zegt Mickael Karkousse, die bassist is, maar – zoals drie van de vier bandleden in Goose – ook zingt en een synthesizer bespeelt. In het café van de Amsterdamse club Odeon spreekt hij zijn ronde, melodieuze West-Vlaamse woorden, een taal die altijd relativerend klinkt en waarin je je geen opschepperij kunt voorstellen. ‘In welk land de mensen dan precies wonen, maakt ons niet zo veel uit.’

Je kunt zelfs in het West-Vlaams over Goose lezen op internet. Een vriend van de band kwam op het niet ongeestige idee om een West-Vlaamse editie van de online encyclopedie Wikipedia te lanceren: ‘Goose es een muziekgroepke uit Kortrik. Ze zin vooral bekend omda ze de ierste pris van Humo’s Rock Rally gewonn’n ein in 2002.’

Uiteraard begon het allemaal tijdens de Humo Rock Rally, de band battle die al zoveel Vlaamse bands een doorbraak bezorgde (dEUS, Novastar, Arid, Das Pop en vele anderen). Maar: 2002? Da’s al vier jaar geleden. Onder de naam Goose blijkt de groep al zes jaar actief. ‘In die tijd hebben we alleen een single opgenomen’, zegt Karkousse. ‘En die was niet eens te koop. We maakten hem puur voor de radio. Studio Brussel, hè.’

Studio Brussel, zo’n station hebben we in Nederland niet. ‘Niet overschatten hoor’, sust Karkousse. ‘Erg veel hebben we er niet aan gehad. Voor zover we al een naam hadden, hebben we die opgebouwd door live optredens. We zijn begonnen in de tijd dat de crisis in de muziekindustrie zijn piek aan het bereiken was. Geen enkel platenlabel contracteerde nog alternatieve bandjes in die jaren, en wij wisten niet beter of het zou altijd zo blijven.’

Niet erg, achteraf, want het bood Goose de tijd om langzaam en niet gehinderd door effectbejag toe te werken naar het bandgeluid dat ze voor ogen stond.

‘We hebben de tijd genomen om te evolueren van een podiumgroep naar een studiogroep’, zegt gitarist Dave Martyn, die in de tussenliggende vier jaar een tijd deel uitmaakte van de live-bezetting van het bevriende Soulwax. ‘Pas in onze thuisstudio zijn we de nummers gaan schrijven die we echt wilden schrijven.’

Karkousse: ‘In de jaren daarvoor speelden we eigenlijk muziek die we niet wilden spelen. We waren een rockband, maar voelden ons een beetje gevangen in de bezetting van gitaren, bas en drums. Dat was frustrerend. Het biedt niet veel ruimte voor experiment.’

De oplossing: drie synthesizers, een computer en ProTools-software. Dankzij die ingrediënten klinkt Goose nu als een elektronische rockband. Het bandgeluid bevindt zich ergens ter hoogte van het New Yorkse LCD Soundsystem en – om dichter bij West-Vlaanderen te blijven – de Nite Versions-incarnatie van Soulwax. Ook het gevoel van de Engelse Infadels is nooit ver weg.

Martyn: ‘Let wel: bij het componeren en opnemen van de nummers stellen we ons altijd de vraag of het live uitvoerbaar is. Dat is een vereiste. In de kern zijn we een rock-’n’-rollband, zij het dat we naast gitaren, bas en drums ook elektronische instrumenten bespelen.

‘Als ons publiek de zaal binnenkomt en ze zien onze apparatuur staan, dan denken ze vaak: wat is dit? Een covergroepke van Kraftwerk ofzo? Maar nee: wij maken de disco van de 21ste eeuw’, zegt Karkousse.

LCD Soundsystem en Soulwax Nite Versions mogen dan de meest gehoorde namen zijn waarmee het geluid van Goose wordt vergeleken, maar toen de vier jongens uit Kortrijk in hun thuisstudio begonnen te schaven aan het geluid dat uiteindelijk clubstampers als Black Gloves, 3T4 en British Mode op zou leveren, was Soulwax nog gewoon een gitaarband en ‘LCD’ nog volslagen onbekend. ‘Dat zijn inderdaad niet onze inspiratiebronnen’, zegt Martyn. ‘Dan eerder Daft Punk en Les Rythmes Digitales.’

Karkousse: ‘Wat we wel gemeen hebben met bijvoorbeeld LCD is het feit dat we niet alleen in echte popzalen willen spelen, waar je op een hoog podium staat, maar ook in kroegen en andere gelegenheden waar je als band min of meer tússen je publiek staat en de bezoekers in de ogen kunt kijken.’

Dat kan bijvoorbeeld tijdens de Radio Soulwax-avonden van de gebroeders DeWaele, de succesvolste pop-Belgen van dit moment. Zij nemen Goose mee op sleeptouw door Engeland. Of neem Fabric, de Londense club waar Goose op 26 oktober én 26 november zal optreden. Martyn: ‘Niet alle bezoekers zullen ons daar kennen, maar dat is juist het toffe van de Fabric: er zijn verschillende zalen en overal gebeurt iets anders. Live-bands, deejays, allemaal verschillende stijlen. Het publiek kan van zaal naar zaal lopen en zo nieuwe muziek ontdekken.’

Een soort MySpace.com in de fysieke wereld dus. Karkousse: ‘De hernieuwde wil van bandjes om zich aan het publiek voor te stellen en hun muziek naar de mensen toe te brengen in live-vorm, dát is de grote winst van de crisis in de platenindustrie.’

Meer over