Mojo Nixon denkt overal het zijne van

Mojo Nixon & The Toadliquors: Sock Ray Blue. Shanachie...

Ariejan Korteweg

Mojo Nixon heeft een naam op te houden als tough cookie uit Texas. Een man van ongezouten opvattingen bovendien, die vindt dat het met de wereld in het algemeen, en de popmuziek in het bijzonder, helemaal de verkeerde kant opgaat. 'Machines can't make no music Like Otis Redding do's', zingt hij. Van cybersex moet hij niks hebben, en achter Walt Disney en McDonald's gaat een samenzwering van de Mormonen schuil. Ook de dood van Lady Di heeft Mojo niet onberoerd gelaten: 'She was a drunk divorced floozie', is zijn conclusie. 'She died in the backseat. Unzipping Dodi's pants.'

Het zal duidelijk zijn dat Mojo Nixon geen man van de nuance is. Ook in zijn muziek zoek je vergeefs naar halftinten. Zijn liedjes accelereren vanuit stilstand met volle kracht vooruit, stuiteren onderweg over de akkoorden als een pick-up met harde banden op een klinkerweg, en komen aan het slot met een schok tot stilstand. Bot en horkerig is het, en lang niet alle boertigheden zijn om te lachen. Toch zouden de meeste countrypunkers nog wat van Mojo Nixon kunnen leren.

Buddy & The Huddle: Spotlight on Bibi. Glitterhouse Records.

Dakota Suite: Alone with everybody. Glitterhouse Records.

Het Duitse Glitterhouse onderscheidt zich al een paar jaar als label voor de betere alternatieve popmuziek. Door de stijlvolle kartonnen hoesjes waarin de cd's worden verpakt. En door de hoge kwaliteit van de acts die het label aan zich weet te binden.

Buddy & the Huddle klinkt omineus, maar is in wezen een Duits tweemanschap, dat samen een macht aan instrumenten beheerst. Daarmee wordt een waterverfachtige omgeving gecreëerd voor de jazzy stem van Bibi Andrea Bibel, de Bibi uit de titel van deze cd. Akoestische instrumenten als vibrafoon, trompet en cello voeren de boventoon in de arrangementen, die gedachten oproepen aan de groep Lambchop. Buddy & The Huddle zijn even eclectisch als deze Amerikanen, maar leggen een grotere affiniteit met jazz aan de dag.

Nog transparanter is de cd Alone with Everybody, een reeks klankschilderingen die steeds met aarzeling de stilte lijken te doorbreken. Een enkele gitaar, wegstervende pianoakkoorden, tubular bells en hier en daar wat zorgvuldig gedoseerd slagwerk, dat is al. De klanken reiken elkaar van over grote afstand de hand, bij de minste of geringste tegenstand zou de melodie kunnen breken. Dakota Suite verklankt de melancholie van een hotelkamer met een gordijn dat opwaait in het open raam. Wie ooit gevoelig was voor de platen van het label 4AD, zou hier eens naar moeten luisteren.

Willard Grant Conspiracy: Mojave. Slow River Records.

Met Mojave lost het duo uit Boston dat zich Willard Grant Conspiracy noemt, een belofte in. De twee eerdere albums getuigden van talent, vooral op het gebied van songschrijven. Op Mojave krijgen de liedjes voor het eerst de uitvoering die hen recht doet.

Melancholie is bij hen het begin en het eind van alles. Die stemming resulteert in koppig lang uitgesponnen muziek, soms dreinerig zoals Neil Young, soms zwartgallig-romantisch als Tindersticks, dan weer countryrockend in de geest van The Jayhawks.

Dat die namen zich opdringen, komt doordat WGC niet steeds een herkenbaar eigen geluid vindt. Maar de beste nummers van het duo Fisher & Austin, zoals The Work Song en het werkelijk majestueuze Color of the Sun, hebben het in zich om tot klassiekers uit te groeien.

Terri Hendrix: Wilory Farm. Tycoon Cowgirl Records.

Ook aan de jonge Texaanse zangeres Terri Hendrix is te horen dat de hele Amerikaanse muziekgeschiedenis door haar handen is gegaan. Texmex, gospel, mariachi, country en jazz - ze laat de genres door elkaar lopen als beesten op een boerderij. Van al die genres en stijlen heeft ze voor Wilory Farm vastberaden de zonzijde opgezocht. Ze trippelt langs liefdesverdriet en geldgebrek, zingt een huppelliedje over gerechtelijke aanmaningen, en lacht terwijl ze haar bloemetjestuinbroek aan de waslijn hangt en een liedje neuriet over zusterlijke genegenheid.

Wilory Farm is licht zonder ondraaglijk te worden, en dat geeft de cd de allure van popmuziek. Al ga je bij zoveel opgewektheid ongemerkt toch naar een plensbui verlangen.

Meer over