Minimum aan informatie, maximaal effect in Préjudice

Flinke delen van Préjudice lijken niet in een familiedrama, maar in een psychologische thriller thuis te horen. Regisseur Antoine Cuypers zet een minimum aan informatie met maximaal effect in.

Pauline Kleijer
null Beeld
Beeld

De grote tuin ligt er prachtig bij, de buitentafel is gedekt en de vrouw des huizes (Nathalie Baye) heeft zich uitgesloofd in de keuken. Het belooft een fijn familiediner te worden - als zoon Cédric zich tenminste weet te gedragen. Dat is nog maar de vraag, want Cédric heeft problemen.

Wat Cédric precies mankeert, laat de Belgische regisseur en scenarioschrijver Antoine Cuypers in het midden. Duidelijk is dat de 32-jarige man niet voor zichzelf kan zorgen; hij woont nog altijd bij zijn welgestelde ouders. Cédric droomt van een reis naar Oostenrijk. Hoewel zijn vader het plan steunt, blijft zijn moeder dwarsliggen.

Bang voor een uitbarsting

Zijn zus Caroline heeft heuglijk nieuws die avond, maar zoals wel vaker weet Cédric alle aandacht naar zich toe te trekken. Al was het maar omdat de anderen hem voortdurend in de gaten houden - bang voor een uitbarsting, een vreemde opmerking of een ander teken van gekte. Zodra hij zich vertoont, neemt de spanning toe.

Cuypers buit die spanning slim uit: flinke delen van Préjudice lijken niet in een familiedrama, maar in een psychologische thriller thuis te horen. Zo lijkt niemand Cédric te vertrouwen in de buurt van zijn neefje Nathan. Waarom? Is het suggestie, of kan Cédric zomaar in een monster veranderen? Zou het ook kunnen dat niet hij, maar zijn moeder het monster van deze griezelfilm is? Of misschien zelfs zijn vader (zanger Arno Hintjens, met kenmerkend gruizig stemgeluid), die verdacht rustig en afzijdig blijft?

Hoog oplopende emoties

Cuypers laat het vooral aan de verbeelding over. De spanning van Préjudice schuilt niet in de afgemeten dialogen, maar in de muziek, de - net iets te perfecte - aankleding en het elegante, unheimische camerawerk. Al lopen de emoties soms hoog op, de confrontaties aan de dinertafel blijven relatief onschuldig. Dat de regisseur zich liet inspireren door het vroege werk van Michael Haneke, is zichtbaar: een minimum aan informatie wordt met maximaal effect ingezet.

Maar het is wel frustrerend, dat gebrek aan uitleg. Zo voelt Cédrics onomschreven toestand soms als een scenariotruc; hij is lucide of kinderlijk, net hoe het van pas komt. Tegelijk is dat precies waar het in Préjudice om gaat. Een diagnose brengt verwachtingen met zich mee, vooroordelen, die kleuren hoe we naar iemand kijken. Cédric lijdt daar zijn leven lang onder en vindt het tijd de kaarten te schudden. Iedereen is anders, zegt hij, niet alleen ik.

'Maar jij bent vervelend', antwoordt zijn zus. Wie er gelijk heeft, blijft tot het eind geen uitgemaakte zaak. Daarmee is Préjudice niet altijd bevredigend, maar het is knap dat Cuypers zo veel twijfel durft op te roepen in zijn sterk geacteerde, beklemmende speelfilmdebuut.

Préjudice. Drama. Regie. Antoine Cuypers. Met Nathalie Baye, Arno Hintjens, Thomas Blanchard, Ariane Labed 105 min., in 7 zalen.

Meer over