Tv-recensieJulien Althuisius

Mijn poging de tijd te doden met het avocadonieuws werd me bijna fataal

null Beeld

De bodem was donker en had een gladde, maar ribbelige structuur. Omdat de landing hard was, zakte ik erdoorheen en raakten mijn voeten besmeurd met een vettige, bleekgroene substantie. Ik keek om me heen en zag duizenden foodbloggers op handen en voeten, zich laven aan het ‘groene goud’, als varkens in een trog. Het afgelopen jaar importeerde de EU 373 miljoen kilo aan avocado’s. Dat is veel, en meer dan ooit, en daar had het nieuwsfeit kunnen en moeten stoppen. Maar EditieNL, het actualiteitenprogramma dat de geesten rijp moet maken voor RTL Boulevard, maakte een heel item over de populariteit van de avocado.

Ik kwam er terecht omdat het nog vroeg in de avond was en ik de tijd moest doden totdat op NPO 1 het nieuwe seizoen van De vooravond begon. Het item begon met een korrelige videoverbinding met een kale man. Hij, Fred van Heyningen, was importeur bij Nature’s Pride en zei dat de avocado een ‘trendy product’ was dat nu door alle generaties gebruikt wordt. Het beeld ging weer terug naar de studio. ‘We hebben te maken met een heuse avocado-invasie’, zei de presentator. Daarna een jonge vrouw. Ze zat aan een houten tafel, een laptop voor haar neus, daarnaast een avocado. Ze droeg een donkerblauwe blouse met een motief van tientallen opengesneden avocado’s. ‘Gaat er weleens een dag voorbij zonder dat je een avocado eet?’, vroeg de verslaggever. De jonge vrouw lachte en haalde diep adem. ‘Nou, bijna niet eigenlijk.’ Ze was foodblogger en zei dat ze elke dag hummus en avocado op haar brood deed. Zij lachte. Maar een diepe, plaatsvervangende vreugdeloosheid maakte zich van me meester.

Een groenteboer snijdt een avocado open in een item van EditieNL. Beeld EditieNL/RTL
Een groenteboer snijdt een avocado open in een item van EditieNL.Beeld EditieNL/RTL

Er kwamen wat feiten voorbij. In 2008 aten we er gemiddeld drie per jaar. Nu acht per jaar. (Maar er bestaan foodbloggers die er 365 per jaar eten.) Daarna ging de verslaggever langs bij een enthousiaste groenteboer met een spatscherm voor zijn gezicht. Hij verkocht dertig jaar geleden een doos per maand, nu vier of vijf per week. ‘Er is ook weleens negatieve publiciteit’, zei de verslaggever. Nu gingen we het krijgen: ontbossing, milieuschade, het enorme waterverbruik, gewelddadige kartels, erbarmelijke omstandigheden voor boeren. Nee. Mensen willen zich nog wel eens bezeren tijdens het opensnijden van een avocado. Had die groenteboer ook nog een speciaal mesje voor, de ‘avocadosnijder’.

Terug naar de foodblogger. Ze zei dat ‘het plaatje’ goed was. ‘Ik heb er een T-shirt van, een yogalegging, je ziet er ook tassen van.’ Ze liet een speciaal avocadofilter zien voor Instagram. ‘Dan kun je een selfie maken met allemaal vliegende avocado’s om je heen’. Mijn poging de tijd te doden werd me nu zelf bijna fataal. Het volgende uur trok aan me voorbij als een hallucinante mist. Ik zag Renze Klamer, Fidan Ekiz, Frank Evenblij als politiek duider, de voltallige familie Chabot boeken bespreken die ze niet omhoog mochten houden. ‘Veel plezier met de rest van de avond’, sloot Fidan af. Daar was het al te laat voor. Daarna zag ik een hond, met de stem van Marcel van Roosmalen.

Meer over