Review

Midnight Special is miskleun met een bijzondere glans

Ook wie zich belazerd voelt door de finale van Midnight Special, blijft zien dat met regisseur Jeff Nichols een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat.

null Beeld
Beeld

Er is een jongen ontvoerd, wordt verteld op de televisie. Terwijl een nieuwslezeres iedereen maant uit te kijken naar de 8-jarige Alton Meyer, zit het kind in kwestie rustig een superheldenstrip te lezen op een motelkamer. Hij heeft een laken over zich heen, een zaklamp in zijn hand en een zwembrilletje op. De man die zijn kidnapper zou moeten zijn, boezemt hem geen angst in. Het is zijn vader.

Het begin van Midnight Special, de vierde speelfilm van regisseur en scenarioschrijver Jeff Nichols, is ongekend raadselachtig en meeslepend. Wat is er met Alton aan de hand? Waarom verdraagt hij geen daglicht en wordt hij 's nachts van motel naar motel gereden? Wat zoekt de FBI bij de religieuze sekte waar hij vandaan komt?

Alton en zijn vader (Michael Shannon, vaste kracht in de films van Nichols) worden op de hielen gezeten door sekteleden, de FBI én de NSA, maar lijken voor iets veel groters op de vlucht. Of misschien vluchten ze juist ergens naartoe; de eigenaardige kalmte van Alton lijkt daarop te wijzen. Terwijl Nichols de kijker meesleurt in rusteloze actiescènes, laat hij streng gedoseerde flinters informatie los.

Eén ding wordt snel duidelijk: Alton is geen normaal kind. Uit zijn ogen kan een verblindend licht schijnen, hij laat muren trillen en plafonds instorten. Terwijl Nichols in zijn sterke onheilsthriller Take Shelter (2011) de kijker nog de keuze bood om al of niet in de apocalyptische visioenen van de hoofdpersoon te geloven, laat hij in Midnight Special geen twijfel bestaan over Altons gaven. Iedereen die met de jongen in aanraking komt, ziet hetzelfde. Het maakt het verhaal er overigens niet eenduidiger op; wat of wie Alton precies is, blijft lang in raadselen gehuld.

Midnight Special. Sciencefiction. Regie 252. Jeff Nichols.
Met Michael Shannon, Joel Edgerton, Kirsten Dunst, Adam Driver, Jaeden Lieberher, Sam Shepard 112 min., in 21 zalen.

Met Take Shelter en Nichols' voorlaatste film, de prachtige jongensfantasie Mud (2012), deelt Midnight Special de serieuze toon - onmodieus, maar aangenaam - en een zekere spiritualiteit, die dit keer dicht aan de oppervlakte komt. Daarnaast heeft Nichols een fantastisch oog voor de groezelige schoonheid van kleinsteeds Amerika en weet hij het beste te halen uit zijn acteurs - de altijd betrouwbare, intrigerende Shannon voorop.

Het is dan ook een flinke domper als het na een steengoede eerste helft alsnog misgaat met Midnight Special. Het verhaal wordt steeds vreemder en wankeler. Niet al te sterke ideeën over ouderschap en evolutie moeten de gaten in de plot verhullen. Sciencefictionelementen die opzienbarend zouden moeten zijn, werken eerder op de lachspieren.

Toch maakt dat de film nog niet mislukt. Het krediet dat Nichols opbouwt met zijn lef en zelfverzekerde regie is groot. Ook wie zich belazerd voelt door de finale van Midnight Special, blijft zien dat hier een ambitieus, begaafd verteller aan het werk is. Het is niet iedere regisseur gegeven zelfs zijn miskleunen van een bijzondere glans te voorzien.

Meer over