Michel Houellebecq flikt het 'm weer

Help, Houellebecq komt eraan! Parijs maakt zich op voor la rentrée, het nieuwe schooljaar van het literaire wereldje, en ditmaal zijn de boekhandels op de linkeroever ingericht, zijn de recensentenmessen geslepen en is de grootste literaire prijs al bijna vergeven nog voordat er een boek in zicht is - inderdaad,...

Martin Sommer

Michel Houellebecq staat niet alleen bekend om zijn bijtendezedenschetsen van steeds ouder en hitsiger wordende babyboomers, zoals inElementaire deeltjes (1998) en Platform (2001). Inmiddels is hijruimschoots de meest vertaalde en verkochte Franse schrijver, en weet hijals geen ander - of het moest de filosoof-ijdeltuit Bernard-Henri Lévywezen - de geruchten en polemiek rondom zijn persoon aan te blazen.

Niet meer dan tien mensen zouden de tekst tot nu toe onder ogen hebbengehad. Toch hebben al drie juryleden van de Prix Goncourt gezegd dat ditboek over twee maanden de onvermijdelijke winnaar zal zijn. Een recensentschreef vorige week in de krant Le Figaro dat hij het boek toevallig op eenbankje in het park vond. Om er vervolgens gehakt van te maken. Debeoordeling in de pers loopt uiteen van 'een nat rotje' tot 'een staafdynamiet'.

Mogelijkheid van een eiland - zoveel valt wel op te maken uit hetrumoer - is een toekomstroman waarin mensen worden gekloond, en 'Daniel24' en 'Daniel 25' terugkijken nadat een atoombom de wereld in een ravageheeft veranderd. Ruimschoots mogelijkheden voor Houellebecq om zijnstokpaarden te berijden, dan wel volgens een van zijn haters voor dezoveelste maal uit te halen over 'alle onderwerpen die pijn doen: sektes,seksualiteit, man-vrouw-relaties, immigratie, wetenschap, ouderen, etcetera'.

De eerste proeven van nieuwe Houellebecq-humor zijn doorgedrongen ('hoeheet het vet rondom de vagina? De vrouw'), de eerste namen zijn bekend vande Bekende Fransen die in dit boek een behandeling krijgen in vergelijkingwaarmee de stijl van Theo van Gogh kleuterwerk was. En dan is links ernatuurlijk weer, Houellebecqs favoriete piespaal. 'Ik, een man van links?Het enige restant van links in die jaren, dat was het antiracisme, ofpreciezer het antiblanke racisme.'

Ook over de meester van de mystificatie zelf verschijnt tijdens dezerentrée een handvol publicaties, te weten een snoeihard essay van EricNaulleau, Au secours, Houellebecq revient, een Houellebecq van bewonderaarFernando Arrabal (Cherche-Midi) en een Houellebecq ou la provocationpermanente van Jean-François Patricola (Écriture). Uit deniet-geautoriseerde biografie van Denis Demonpion blijkt dat Houellebecqin werkelijkheid met de doordeweekse naam Michel Thomas door het levenmoet. Hij is niet in 1958 geboren, zoals hij zelf zegt, maar twee jaareerder. En de curieuze gewoonte om zijn sigaretten tussen middel- enringvinger te roken heeft hij al van toen hij nog student landbouwkundewas. En zou hij niet stiekem lid zijn van de sekte van de Raeliërs die hijin zijn nieuwe boek beschrijft?

Dat zijn enige vertrouweling zijn hond is en dat Houellebecq zich alsinds jaar en dag heeft teruggetrokken in een nudistenkamp in het SpaanseAndalusië, wisten we al. Nieuw is zijn mededeling van vorige week in LeMonde dat hij tabak heeft van Spanje.

De interviewer van het kwaliteitsdagblad stelde met enige verbazing vastdat het gevreesde wonderkind van de Franse letteren zijn vragen gewoon, zijhet bedachtzaam, beantwoordde. In november is Nederland aan de beurt. Danverschijnt de vertaling Mogelijkheid van een eiland bij De Arbeiderspers.Houellebecq schijnt bereid te zijn tot een vraaggesprek. Twee Houellebecquiaanse voorwaarden. Het gesprek moet precies op deDuits-Nederlandse grens plaatshebben. En de interviewer moet lijfwachtenmeebrengen. Voor de schrijver.

Martin Sommer

Meer over