Metal is duister, diep en gezellig

Aan metal mag dan al jaren het oordeel kleven dat de vooruitgang die van stilstaand water nauwelijks overtreft, wie zich in Tivoli tussen twee generaties metalliefhebbers voegde, moet constateren dat er binnen het stoerste aller rockgenres wel degelijk ontwikkelingen hebben plaatsgevonden....

Een mooi idee ook van Tivoli om tussen kerst en oudjaar een paar van Nederlands meest vermaarde metalbands van vroeger en nu uit te nodigen voor een dubbelconcert. Gorefest als aartsvaders van de Nederlandse death metal, die hun hoogtepunt beleefden tijdens de topjaren het metalfestival Dynamo Open Air. En After Forever, na Within Temptation de populairste gothic metal band van Nederland. Zanger/bassist Jan-Chris de Koeijer van Gorefest was zich weliswaar bewust van het feit dat de meeste jonge bezoekers voor After Forever kwamen, toch was hij blij dat er uit de zaal veel gejuich opklonk toen hij een nummer van de klassieke cd False uit 1993 aankondigde. Gorefest is inmiddels na zeven jaar afwezigheid terug met een nieuw album La Muerte, en die klinkt even compromisloos.

De diepe groove en de onnavolgbare, nog niks vervlakte 'grunt' van De Koeijer misten hun uitwerking niet. Meedogenloos hard, maar op den duur ook wat eentonig, mede omdat gitarist Boudwijn Bonebakker zijn solo's in de hoge registers tot een minumum beperkt hield.

Van monotonie was bij After Forever geen sprake, de met toetsen en gitaar volgestopte muziek waaierde alle kanten op, en zangeres Floor Jansen zette in elke song een andere stem op. Soms lachwekkend hoog als een Bianca Castafiore, en soms ingehouden.

Zowel Gorefest als After Forever had een eigen aanhang, en je zag de wat oudere jongeren op den duur plaatsmaken voor wat meer meisjes vooraan, en ook de publieksparticipatie veranderde. Bij After Forever klap je vrolijk mee en mag je headbangen, al lukte het niemand de haren zo mooi te laten wapperen als zangeres Jansen zelf. Haar band bleek muzikaal steviger dan Within Temptation, maar songs en vooral zang halen niet het niveau van Sharon den Adel.

Alleen de dubbele bassdrum bleek nog een overeenkomst in aanpak en presentatie van Gorefest en After Forever. Waar Gorefest het metalgevoel nog benaderde als iets duisters dat van diep moet komen, ziet After Forever metal toch vooral als een gezellig theatraal schouwspel. Maar het was heerlijk om weer even die Gorefest-grunt te mogen horen.

Meer over