AlbumrecensieBeyond the Pale

Met zijn nieuwe band Jarv Is... benadert Jarvis Cocker eindelijk weer het niveau van een kwarteeuw geleden ★★★★☆

Het is niet dat de Britse Jarvis Cocker in 2002, nadat hij was gestopt als voorman van het immens succesvolle Pulp, de popmuziek vaarwelzegde. Hij maakte een paar aardige soloplaten en was jarenlang een succesvol dj op het radiostation BBC 6 Music. Ook aardig was zijn met pianist Chilly Gonzales gemaakte theatervoorstelling Room 29

Maar het idee dat er meer in zat, dat Jarvis Cocker nog iets kon maken dat zich zou kunnen meten met liedjes als Do You Remember the First Time? (1994) of Common People (1995), liet liefhebbers van de even ironische als grootse Jarvis Cocker-pop niet los.

Met zijn nieuwe band Jarv Is... (de puntjes zijn verplicht) benadert Cocker (56) eindelijk weer het niveau van een kwarteeuw geleden. Het album Beyond the Pale nam hij op met een nieuwe groep muzikanten die hij de afgelopen jaren had ontmoet tijdens zijn omzwervingen door medialand. Hij legde ze zijn soms jaren oude teksten voor en samen probeerden ze van alles tijdens enkele optredens. 

Het resultaat is muziek die vloeibaar lijkt en spontaan klinkt. Alles wordt gedragen door Cockers donkere bariton met veel echo – een beetje praatzingend zoals zijn held Leonard Cohen dat in zijn laatste jaren deed. Cohen wordt meteen in het openingsnummer Save the Whale geëerd met een citaat (‘I like it dark’) en met dameskoortjes die van de Canadees lijken overgenomen.

De teksten zitten vol mooie vondsten. In Why Must I Evolve? wordt de evolutie kort samengevat, van de ‘big bang’ (‘maybe a small bang, actually more of a pop’) tot een dancerave. Dansen doet Cocker ook, maar dan in zijn eentje, ‘lost in the land of the living room’, in het melancholieke House Music All Night Long, terwijl in Swanky Modes zijn beeld van Camden uit de dagen van ‘VHS and casual sex’ net zo treurig oogt als de pianobegeleiding klinkt. Prachtig.

JARV IS…

Beyond the Pale

Pop

★★★★☆

Rough Trade/Konkurrent

Meer over