FilmrecensiePassion simple

Met Passion simple presenteert de Frans-Libanese regisseur Danielle Arbid een intellectuelere – of Franse – variant op de Fifty Shades-reeks ★★★☆☆

De kwaliteit van de hoofdrolspelers is even ongelijk als de relatie die ze in de film verbeelden.

Sergei Polunin en Laetitia Dosch in Passion simple. Beeld
Sergei Polunin en Laetitia Dosch in Passion simple.

Hij is de vleesgeworden droomman uit de keukenmeidenromannetjes die literatuurdocent Hélène zichzelf cadeau doet in de supermarkt. Aleksandr doet ‘iets’ voor de Russische ambassade in Parijs en verplaatst zich daarvoor in donkere wagens en Dior-pak, al suggereren de protserige tatoeages op zijn perfecte lijf een minder verfijnd verleden. Een Zout op mijn huid-man, maar dan in Slavische luxeverpakking.

Aleksandr praat in korte zinnen als hij – alleen als het hem uitkomt – opduikt in Hélènes telefoon: over twintig minuten daar en daar. Na de vurige seks, steevast door hem gedirigeerd, gunt hij de Française dan tóch een zachte blik, plus dat compliment in krakkemikkig Engels: ‘Fucking with you is só good.’

Met haar verfilming van de roman van Annie Ernaux presenteert de Frans-Libanese regisseur Danielle Arbid een intellectuelere – of Franse – variant op de Fifty Shades-reeks. Passion simple komt zonder soft-sm, maar mét erotische episoden onder aangenaam naturel licht: op de keukentafel, op de trap, tegen de muur, in de deuropening.

Hélène verliest zich in die ontembare lust, maar de gescheiden moeder lijkt ook haar eigen toestand te willen onderzoeken. Wat behelst haar affaire nu eigenlijk? En leent die Aleksandr zich mogelijk voor meer dan een seksverslaving?

Ondertussen geeft de ongenaakbare Aleksandr wel iets van zijn aard bloot: de Rus blijkt een aliteraire Poetin-bewonderaar, die meent dat zijn maîtresse buiten geen rokken mag dragen. Dat ís grappig, en wrang.

In de tussenscènes verdedigt Hélène haar amour fou tegenover een vriendin: ‘Zelfs feministen worden onderdanig als ze verliefd zijn.’ Of ze dwaalt herhaaldelijk door stedelijk decors, terwijl covers van bekende popliedjes haar emoties nogal nadrukkelijk onderstrepen (zoals Dylans I Want You, door Linda Vogel).

De kwaliteit van de hoofdrolspelers in Passion simple is even ongelijk als de relatie die ze in de film verbeelden. Laetitia Dosch kan, anders dan Sergei Polunin, wél acteren, en legt zo nuance in Hélènes gemoed. Maar zonder al te veel dialoog – of kleren – blijkt de Oekraïense ballet-badboy toch ook heel juist gecast.

Passion simple

Drama

★★★☆☆

Regie Danielle Arbid.

Met Laetitia Dosch, Sergei Polunin.

96 min. Te zien bij Picl, Vitamine Cineville.

Meer over