Klassiek

Met haar waaghalzerij kan Noa Wildschut de wereld aan

Het samenspel van de jonge violist met het Residentie Orkest was zo soepel als maar kan

Violist Noa Wildschut en het Antwerp Symphony Orchestra onder Elim Chan. Beeld Eduardus Lee
Violist Noa Wildschut en het Antwerp Symphony Orchestra onder Elim Chan.Beeld Eduardus Lee

Als de vioolstudent Noa Wildschut (20) de trap afdaalt naar het podium van het Amsterdamse Concertgebouw, zie je hem niet. Maar ze draagt hem wel: een rugzak vol verwachtingen. Dit supertalent dook al op in twee documentaires. Ze won prijzen en heeft een platencontract. En nu, in drie weken tijd, soleert ze in Nederlands prominentste concertzaal bij twee orkesten.

Dus mag onderhand de vraag worden gesteld: welke kant gaat het op met de loopbaan van Noa Wildschut? Treedt ze in de voetsporen van Janine Jansen, de viooldiva die de wereld bereist in de hoogste regionen? Of koerst ze af op een bescheidener, zij het niet per se grijzer bestaan?

In haar repertoirekeuze houdt ze het voorlopig veilig. In de Grote Zaal speelde Wildschut twee 19de-eeuwse hits: de vioolconcerten van Felix Mendelssohn en Max Bruch. Voor de mondiale muziekmarkt is dat alvast handig: post-covid kan ze ermee terecht bij orkesten van São Paulo tot Shanghai.

Bij Mendelssohn kon je nog twijfelen: had de lichtzilveren toon die Wildschut uit haar Guadagnini streek wel genoeg draagkracht? En speelde ze niet te verdiept in zichzelf, een eenzaam eilandje in de zee van het Antwerp Symphony Orchestra en dirigent Elim Chan?

Krap twintig dagen later kwam het antwoord. ‘Joehoe!’, riep Wildschut in Bruchs Eerste vioolconcert, ‘dit kan ik ook!’ Haar eerste, lage viooltoon: ronduit vlezig. Het samenspel met het Residentie Orkest en de nieuwe chef-dirigent Anja Bihlmaier: soepel als maar kan.

Af en toe sneed Wildschut een toon te laag aan. Naar snelle nootjes was het soms raden. Maar nergens nam ze haar toevlucht tot het theater waarmee mindere solisten dit romantische vehikel nog wel eens oppeppen. En wat een verzonkenheid riep ze op in het langzame Bruchdeel: een zenoefening op een mosbed.

In 2017, bij het verschijnen van de documentaire A Family Quartet, klonken links en rechts bezorgde geluiden. Regisseur Simonka de Jong toonde Noa Wildschut als een kwetsbaar talent. Hoge ambities, een zeer koesterende familie, als dat maar goed ging. Inmiddels woont ze in Berlijn, en als de Bachtoegift niet bedriegt bekomt het studentenleven haar goed.

Zie haar staan in het Concertgebouw, de ogen gesloten, tenger en geconcentreerd. Ze speelt Bachs melodie- en bastonen alsof ze verlijmd zijn, zo moeiteloos hoor je dat niet vaak. En dan de troefkaart: vertragen, de tijd bevriezen, en na een adembenemende stilte koelbloedig verder. Met zulke waaghalzerij kan ze de wereld aan.

Mendelssohn: Vioolconcert

★★★☆☆

Met Noa Wildschut (viool), Antwerp Symphony Orchestra o.l.v. Elim Chan

18/8, Concertgebouw, Amsterdam.

Bruch: Eerste vioolconcert

★★★★☆

Met Noa Wildschut (viool), Residentie Orkest o.l.v. Anja Bihlmaier

5/9, Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren via radio4.nl.

Meer over