Met foto uit Monrovia is voor mij grens bereikt van wat ik wil zien

Voor mij zijn de grenzen bereikt van wat ik wel of niet in beeld wil zien: de foto van Corinne Dufka die zij maakte in Monrovia....

Er is niets mis met mijn voorstellingsvermogen. Ik besef donders goed hoe gruwelijk mensen kunnen zijn. In oorlogssituaties en ook in hun eigen perversiteit. Ik ga niet anders (beter of slechter) over mensen denken als ik door de media geconfronteerd word met dergelijke afschuwelijke beelden. Een vermelding op zich stemt mij al genoeg tot nadenken, machteloosheid is meestal het gevoel. Bij het zien van zo'n beeld komt mijn ontbijt er weer uit en houd ik een snijdende koppijn over.

Ik raak er zo langzamerhand steeds meer van overtuigd dat de media mede verantwoordelijk worden voor een toenemende vorm van onverschilligheid en een trend om de kop in het zand te stoppen. Ik zal zeker de Volkskrant niet verantwoordelijk houden voor ellende als toenemend geweld. De wereld hoeft voor mij niet mooier afgeschilderd te worden dan hij is, maar ik vind wel dat de Volkskrant criteria kan hanteren, zoals uw redactie tot voor kort nog wel deed.

AMSTERDAMJouke F. Lamers

Stuitend

Die stuitende foto uit Monrovia van Corinne Dufka wil ik niet in de krant. En zeker niet in kleur.

KAMPEN F.D. Zeiler

Spiegel

Jaren geleden bezochten een vriendin en ik een dierentuin in Mexico. We stonden voor een getraliede kooi met het bordje 'U ziet hier de gevaarlijkste soort ter wereld'. Voorbereid op de grootste en beangstigendste confrontatie in mijn leven, keek ik de kooi in. Niets te zien, weer keek ik rond. In plaats van een of andere brullende griezel te zien, tuurde ik in een grote spiegel, en stond oog in oog met mezelf. Het duurde even, maar de boodschap kwam over.

De laatste tijd denk ik vaak terug aan deze confrontatie. Bijvoorbeeld bij de voorpaginafoto (18 april) van de op een hoop gegooide dode varkens die gestikt waren in de overvolle stallen (om je dood te schamen als mens); ook dacht ik eraan bij de foto van een zeehondenjager, die een zeehondenjong met een houweel te lijf gaat (26 april).

Het wordt tijd om monumenten op te richten voor 'alle doodgeslagen zeehonden, alle. . ., alle. . .'; en voor onszelf een 'Nieuw Nationaal Monument' - de Spiegel - met de inscriptie uit die Mexicaanse dierentuin.

AMSTERDAMJolies Alessie

Meer over