RecensieMephisto Park

Mephisto Park is een onderzoek naar de dunne lijn tussen levensdrift en destructie, seks en geweld, liefde en haat ★★★☆☆

De twee innemende spelers houden de voorstelling tot het einde amusant.

Kim Karssen (rechts) en Florian Myjer in 'Mephisto Park'. Beeld Foto Bas de Brouwer
Kim Karssen (rechts) en Florian Myjer in 'Mephisto Park'.Beeld Foto Bas de Brouwer

Het is een arcadisch beeld. Het interieur van de grote zaal van Frascati is getransformeerd tot een romantisch prieel; glooiend groen gras, knerpend grind, een guitig klaterende fontein en de kersenbloesem ijverig in bloei. In dit schitterende toneelbeeld van Janne Sterke ademt alles jeugd, gretigheid, lente, ontluiken. 

De bezoekers, op fraaie tuinbankjes gezeten, hebben zicht op twee jongelingen die zich in deze idyllische omgeving met onschuldige bezigheden vermaken. Melchior (Florian Myjer) leest een boek in de schaduw van de kersenbloesem, Wendla (Kim Karssen) schikt verderop haar boeket van lievevrouwenbedstro. Zodra ze elkaar in het oog krijgen, ontstaat een aanstekelijk puberaal spel van aantrekken en afstoten, van twee kinderen overmand door een onbegrijpelijke opwinding; of zinderend van de onderdrukte ‘lichamelijke aandriften’, zoals Melchior ze noemt. Hun taal is archaïsch, hun voorkomen kuis, maar onder dat onschuldige oppervlak gaapt de afgrond van vleselijke lusten en moraal verval.

Mephisto Park is een losse bewerking van het stuk Frühlings Erwachen (1891) van Frank Wedekind, waarin een groep bronstige jongeren als gevolg van fatale wellust rechtstreeks van schoolbank richting graftombe gaat. Wedekind schreef het als kritiek op de onderdrukkende seksuele moraal van zijn tijd. Bij Karssen en Myjer, die eerder samen het sympathieke Oorlog en Vrede maakten, is het veeleer een onderzoek naar zelfopgelegde beperkingen, naar de keerzijde van het streven naar geluk en, abstracter, naar de dunne lijn tussen levensdrift en destructie, seks en geweld, liefde en haat. Het eerste deel van de voorstelling is een en al honingzoete kostschoolromantiek, daarna transformeert het park alras tot een apocalyptisch strijdtoneel.

Overheersen in het eerste deel tekst, ratio, anekdote, het tweede is een irrationele viering van de zintuigen; het licht verandert van roze naar satanisch dieprood en het lieflijke prieel verwordt tot een verwoest oorlogsgebied. Waar Melchor en Wendla elkaar in het eerste deel speels plagend bevragen over existentiële thema’s als onbaatzuchtigheid, zelfopoffering, predestinatie en voortplanting, gaan ze elkaar in het tweede deel vooral fysiek te lijf: ze stoeien, zoenen, vechten, slaan, wurgen, schoppen, spugen en moorden. Met die nadrukkelijke tweedeling wekt regisseur Davy Pieters een interessante spanning op, tussen een teveel aan begrenzing en beheersing enerzijds, en de duistere keerzijde van totale teugelloosheid anderzijds.

In eerste instantie is dit tweede deel aangenaam ambigu, met vooral een reeks adembenemende beelden, soms opeens doorsneden door een bizarre monoloog, zoals wanneer Myjer in een meesterlijke woede-uitbarsting moeiteloos de ramp in Tsjernobyl paart aan The Sound of Music. Maar gaandeweg wreekt zich hier toch een gebrek aan richting en ontwikkeling. Dan slaat al het fysieke geweld murw en gaat de voorstelling een beetje slepen. 

Desondanks houden de twee innemende spelers – Karssen met haar schonkige, fysieke humor, en de vlinderachtige Myjer, met fladderende handen en een eigenwijs opgetrokken neusje – Mephisto Park tot het eind toe amusant.

Mephisto Park

Theater

★★★☆☆

Van Kim Karssen en Florian Myjer, door Frascati Producties i.s.m. De Warme Winkel. Regie: Davy Pieters.

14/8, Frascati Amsterdam, daar t/m 29/8.

Meer over