'Meneer de kut-Gaza-dichter' is het verval zelf ook zat

In zijn nieuwste dichtbundel schetst hij Nederland 'als een woestijn van vrijheid'. Dichter en acteur Ramsey Nasr vindt zichzelf een optimist. 'Ik zie dat mensen op straat soms voorkomender worden, bijna als statement. We zijn ons eigen verval zat.'

Sara Berkeljon
Ramsey Nasr Beeld
Ramsey Nasr

'Ramsey Nasr je bent zelf een facist en ook nog een nep Nederlander. Man flikker op naar je zandbak waar je vandaan komt want vuil zoals jou hebben we hier niet nodig.'

Donderdag verscheen Mijn nieuwe vaderland. Gedichten van crisis en angst, een selectie uit gedichten en opiniestukken die Nasr (37) de laatste jaren schreef als Dichter des Vaderlands. Hij neemt duidelijk stelling - tegen het huidige kabinet, tegen Geert Wilders. Op de eerste pagina's van de bundel staat 'een greep uit de fanmail' van het afgelopen jaar. Nasr koos niet de ergste voorbeelden. 'Ik word ook doodgewenst, mijn familie wordt voor Hamas uitgemaakt, ik word antisemiet genoemd. Ik lees zo vaak dat ik moet oprotten, het land uit.
'Je went er aan. Er zijn mensen die houden van wat ik schrijf, maar er zijn er ook een héleboel die mij haten.'

Krijg je veel van dit soort fanmail?
'Ook, maar het zijn vooral reacties op Geenstijl en dergelijke. Het riool van Nederland, zeg maar.'

Waarom vinden ze jou bij Geenstijl zo verschrikkelijk?
'Voor veel Geenstijlers is elk idealisme, elke oprechte bevlogenheid verdacht. Je kunt niet zeggen dat Geenstijl een PVV-club is - ze zijn gewoon tegen álles. Alles moet ontmaskerd, kapot. Reaguren is de ultieme vrijheid zonder de minste verantwoording. Natuurlijk werkt een opiniestuk of gedicht over zaken als onze nationale identiteit of de Nederlandse cultuur als een rode lap op een stier: meneer de kut-Gaza-dichter komt even het vaderland redden, tieft toch op man. Het ene moment wordt er gezegd dat kunstenaars uit hun ivoren toren moeten komen, zich moeten bezighouden met de maatschappij. En als je dat vervolgens doet, bijvoorbeeld in opiniestukken, krijg je te horen dat je maar weer gedichtjes moet gaan schrijven.'

Dominique Weesie zei, live op televisie tijdens PowNews: ik voel me niet aangesproken, en je bent ook míjn Dichter des Vaderlands.
'Ja, om vervolgens zijn middelvinger op te steken richting de camera. Weet je, in het begin was ik een allemansvriendje, probeerde ik zo veel mogelijk mensen te betrekken. Maar als zo iemand zijn middelvinger naar mij opsteekt, wíl ik zijn Dichter des Vaderlands helemaal niet zijn. En dan is het ook nog iemand van een programma waarin anderen uitsluitend worden afgezeken. Als je ziet wat zo'n... eh, hoe heet die journalist, hun sterverslaggever?'

Rutger Castricum.
'Als je ziet wat zo'n Rutger doet... Het gaat nergens, maar dan ook nérgens over inhoud. Het is geen journalistiek, het is alleen maar ranzig. Een voorbeeld: Jeroen Pauw vertelde laatst op televisie dat hij tweehonderd vrouwen heeft gehad. Dus ging die Castricum allerlei politici ondervragen - alleen vrouwen natuurlijk. Jeroen Pauw, erop of eronder? Dan kun je nog zeggen: ha-ha-ha, maar tegen Kathleen Ferrier ging hij nog een stapje verder: is een hele mond vol hè, Jeroen Pauw? Is dat lekker? Heel veel slikken, hè? Gaat het dan helemaal zó?' Nasr beweegt zijn vuist voor z'n mond en maakt kokhalsgeluiden. 'Je ziet Ferrier kijken en denken: ik kan niet weglopen, ik moet hierop reageren. Die politici schijten in hun broek en die Castricum bepaalt wat er gebeurt. Politici kiezen er voor om die ranzigheid over zich heen te laten komen uit angst stemmen te verliezen en om populair over te komen. Daar kan ik niet bij.'

Lees het hele interview in de Volkskrant van vandaag

Meer over