Meisje van affiche komt tot leven

De bioscoop uitkomen en lopen als Alain Delon in een regenjas, denken dat je de held bent van een film die je mooi vindt, je eigen film dromen met de ster van je hart: het zijn de clichés van een filmfanaat en over zo'n bezetene zijn al heel wat films...

Peter van Bueren

Voor Ron Termaat - in 1984 afgestudeerd aan de filmacademie en sindsdien druk in de weer bij vooral televisieproducties, met als topper de bekroonde Chopsticks - geen reden om dat niet nog eens te doen.

Toen Termaat zes jaar geleden het magere scenario voor zijn eerste lange speelfilm Lef inleverde bij het filmfonds, gingen de duimen van de heren beslissers omlaag. Ook voor drie volgende versies kreeg hij geen geld, maar hij had zich zo vastgebeten in zijn droom dat hij het op eigen houtje probeerde.

En het lukte, met geld van particulieren en sponsors, ongeveer zoals ook Zusje, met een heel wat origineler uitgangspunt, werd gemaakt. Lef ging in première tijdens het festival van Toronto, kreeg de publieksprijs in Utrecht en probeert vanaf vandaag aanhang te vinden in de bioscoop.

Viggo Waas, van de cabaretgroep Niet Uit Het Raam, speelt de druktemaker Olivier die in dromen zijn eigen filmheld is, maar in de werkelijkheid weinig klaar maakt. Tot hij in het echt Mariëlle (Alice Reys, eerder te zien in Het Veertiende Kippetje) tegenkomt, het meisje dat hem als model vanaf een affiche tegenover zijn huis dag en nacht aankijkt. Dan komen droom en werkelijkheid samen en moet hij de scheidslijn tussen beide opheffen.

Het affichemeisje inspireert hem het scenario af te schrijven voor de film die hij met zijn vriend Luc (Rick Engelkes, ooit dokter Simon Dekker in Goede Tijden Slechte Tijden) zo graag wil maken.

Veel bijzonders of onverwachts gebeurt er niet in Lef. Uit alles straalt een groot en prijzenswaardig enthousiasme, maar het resultaat is toch niet veel meer dat een weinig diepgaande b-film.

Meer over