MEDELEVEN OF AMBITIE?

Het zijn de meest nichterige gebaren die te bedenken zijn. De slappe, gebogen pols. Het hoofd een beetje scheef. Een hoge stem die nadrukken legt door lettergrepen lang uit te rekken....

In het begin van Capote lijkt het of acteur Philip Seymour Hoffman vande hoofdpersoon, Truman Capote, een karikatuur heeft gemaakt. De schrijverdie aan het begin van de jaren vijftig een society-figuur werd, is in deopeningsscènes een extravagante poseur. Een charismatische verteller omwie iedereen zich op feestjes heen wringt. Een om aandacht zeurendeaansteller ook.

De inzet van de biopic die regisseur Bennett Miller over hem maakte enwaarvoor Hoffman de Oscar voor de beste hoofdrol won, is om aan dat beelddiepte te geven. Niet om het bij te stellen - Hoffman houdt consequent aanalle maniertjes vast - , maar om te laten zien dat het een façade waswaarachter meer schuilging.

Daarvoor wordt de periode van 1959 tot 1967 gebruikt, de tijd waarinCapote aan zijn non-fictie roman In Cold Blood werkte. Nadat hij eenbericht las over een familie die was vermoord in Holcomb, Kansas, reisdehij die kant op om over het onderzoek van de politie een reportage teschrijven. Terwijl hij zich charmant binnendringt in het provincialewereldje, realiseert hij zich dat de zaak hem meer mogelijkheden biedt.

Het indrukwekkendst zijn de lange gesprekken die Capote heeft met eenvan de moordenaars, die in een dodencel op nieuws over zijn hoger beroepwacht. Tot in details wordt hij door de auteur ondervraagd. Is dat oprechtmededogen met de slachtoffers en de moordenaar? Of komt de interesse voortuit de ambitie een meesterwerk te schrijven? Hoffman is in staat ditdilemma in een enkele blik te tonen.

Sfeer en stijl zijn goed getroffen. De bijrollen van Catherine Keenerals Capote's jeugdvriendin Harper Lee en Clifton Collins Jr. als demoordenaar zijn sterk. Dat verandert er niets aan dat Capote helemaalHoffmans film is.

David Sneek

Meer over