Drama

Max Lupa

Max Lupa: Lief drama met veel Aznavour

Regisseur Nanouk Leopold houdt niet van zwaar aangezet drama. Ze pakt het liever wat subtieler aan: 'Via ogenschijnlijk onbelangrijke details het vooropgesteld drama laten zien', luidde haar omschrijving in Skrien.

De jonge filmmaakster onderkent dat zo'n werkwijze niet de makkelijkste is. 'Want ogenschijnlijk onbelangrijke details zijn voor sommige mensen hetzelfde als onbelangrijke details. En vooropgesteld aanwezig drama kan veel lijken op afwezig drama.' Het is een mooi streven - Leopold wil de toeschouwer ruimte bieden voor het zelf leggen van verbanden. Zodat, als het kwartje valt, de beloning des te groter is.


Met haar korte film Weekend won Leopold vorig jaar de Tuschinski Award voor de beste eindexamenfilm op het Nederlands Film Festival. Dit jaar regisseerde ze een aflevering van de VPRO-reeks Lolamoviola. Max Lupa heet de film, en hij is aardig geslaagd. Je ziet eraan af dat Leopold weet wat ze wil. Ze lijkt vooral een stevige greep op haar acteurs te hebben, die daardoor sterk overkomen.


Max Lupa is de naam van de woonboot van Lies en Menno, die twaalf jaar met elkaar getrouwd zijn. In dat huwelijk is aardig de klad gekomen. Menno is een lafbek die belangrijke beslissingen voor zich uit schuift. Terwijl het aanstaande huwelijk van prins Willem-Alexander met Katja (tja, wie had kunnen voorzien dat zij Maxima zou heten) Amsterdam op zijn kop zet, dreigt de Max Lupa van zijn ligplaats weggesleept te worden. Een ontmoeting met een jeugdliefde van Lies kan dat verhelpen.


De film wordt opgefleurd door een overdadige hoeveelheid liedjes van Charles Aznavour - de lievelingszanger van Willem-Alexander, zo wil het verhaal. De mooie slotscène geeft weliswaar Leopolds inspiratiebronnen wat al te gemakkelijk prijs, maar illustreert tevens perfect wat zij wil bereiken: dat de kijker zelf het werk doet.


Jammer is alleen dat het allemaal weinig om het lijf heeft. Het verhaaltje is lief en grappig, maar kan ook meteen weer worden vergeten. Misschien ligt het aan het feit dat Leopold niet zelf het scenario schreef. Daarnaast is de duur van veertig minuten natuurlijk ook te kort om eens flink uit te pakken, en is het budget van de Lolamoviola-producties zeer beperkt.


Het belooft in ieder geval wat voor Leopolds eerste lange speelfilm. 'Een portret van en voor mijn generatie' moet het worden. Met hopelijk veel vooropgesteld drama.

Meer over