Take 5

Max Colombie: ‘Toen ik Laura Pausini voor het eerst op tv zag, dacht ik: dat wil ik ook’

Naar aanleiding van zijn nieuwste album The Shimmer vroegen we Max Colombie van Oscar and the Wolf naar zijn vijf favoriete albums.

Max Colombie, frontman van de Belgische electropopact Oscar and the Wolf. Beeld Daniel Cohen
Max Colombie, frontman van de Belgische electropopact Oscar and the Wolf.Beeld Daniel Cohen

Nee, Livestream, de nieuwste single van de Belgische band Oscar and the Wolf, gaat niet zozeer over een onlineconcert als wel over een onbenaderbare superster, verduidelijkt zanger Max Colombie maar even.

‘Een celebrity die zo ver van de mensen staat dat hij zelfs voor zijn geliefde onbereikbaar is geworden. Die moet zijn livestream maar bekijken, als hij hem wil zien.’

Of Max Colombie, eigenlijk Oscar and the Wolf in persoon, zichzelf als inspiratie heeft gebruikt?

‘Och, neuh. Ik ben niet zo’n crazy big superstar.’

Vooruit, niet ‘crazy big’, superster niettemin. Entity (2014), het debuutalbum van de 30-jarige zanger, werd vier keer platina in België. De Britse pers noemde hem ‘elektropop royalty in spe’ en Elton John is fan. Zijn Turkse tournee van 2018 raakte binnen minuten uitverkocht, net als zijn (arena)concerten hier in Nederland.

Vaste prik bij die concerten: smachtende meisjes op de eerste rijen die het sexy podiumbeest op afstand aanbidden. Onbereikbaarheid in het kwadraat, want Colombie is ook nog eens homoseksueel.

Ach ja, het onvervulde. Het loopt als een rode draad door de rozige, soft-focus-elektropop van het nieuwe album The Shimmer. De hoofdpersoon in Ghost of You is Colombie zelf, die meer dan eens een onbeantwoorde liefde koesterde. Voor Nostalgic Bitch speelt hij juist de ongenaakbare ‘icequeen’. En dan is er nog Oliver, geïnspireerd op Call Me By Your Name, de film waarin een 17-jarige jongen tegen een broeierige mediterraanse achtergrond een tot mislukken gedoemde affaire aangaat met een oudere man. Zoveel onbeantwoorde liefde, is Colombie een romanticus?

Colombie: ‘Jaaa. Op mijn 17de was ik verliefd op iemand die dat niet eens doorhad. De enige manier om er iets mee te doen, was erover schrijven. Het was haast een dierlijke noodzaak om zo gehoor te geven aan mijn gevoelens. En dat dan zo goed doen dat het die persoon zou overtuigen.’

Het hielp niet. De liefde bleef onbeantwoord. Of eigenlijk ook weer wel. ‘Want door het schrijven ben ik over de verliefdheid heen gekomen.’

Jessica Pratt – Quiet Signs (2019)

Nieuwste album van de Amerikaanse singer-songwriter die in het hoekje van folk en freakfolk wordt geschaard en meer dan eens werd vergeleken met zangeres Joan Baez.

‘Ze heeft met die plaat een droomwereld geschapen. Een wereld van hunkering, die ze heel klein heeft gehouden. Pratt vertelt tekstueel en muzikaal echt een verhaal. Bij het eenzame getokkel op een akoestische gitaar op This Time Around twijfelt ze of haar lief weer naar haar zal terugkeren. Ze zingt dat het deze keer zo grauw is geworden dat haar vertrouwen haar niet meer zal redden. Dan trekken strijkers als een dichte mist op en hoor je hoe het langzaam herfst wordt.

Laura Pausini – Laura Pausini (1993)

Debuutalbum van de Italiaanse zangeres die enorm populair werd in Nederland en België met haar hitsingle La solitudine.

‘Ik was nog jong toen La solitudine uitkwam. En dat eerste album van haar is het eerste album dat in mijn oren is gekropen en er nooit meer uit is gekomen. Toen ik haar voor het eerst op tv zag, dacht ik: dat wil ik ook. Het is die warme luide stem die tegen het groteske aanhangt en dat sombere, dat altijd zijn weg omhoog zoekt in theatrale powerballads met toeters en bellen. Een duet met Pausini? Ja, waarom niet?’

Lauryn Hill – The Miseducation Of Lauryn Hill (1998)

Solodebuut van de zangeres en rapper uit de hiphopformatie The Fugees. Het album met soul-, hiphop- en reggaenummers werd beschouwd als een van de beste platen van het jaar.

‘Ik was al gek van The Fugees, maar dit is helemaal Lauryn Hill. Voornamelijk omdat het album haar specifieke vrouwelijke perspectief geeft op leven en liefde. Toen ik die stem hoorde, dacht ik wauw, dit is echt supergoed gezongen. Van sterke vocalen kan ik echt extatisch worden. Het zit hem in de combinatie van een volle zelfverzekerde stem, die heel kwetsbare zaken behandelt.’

Drake – Views (2016)

Vierde album van uiterst succesvolle Canadese pop-rapartiest die zingt over zijn eigen relationele sores. Het album kwam op 1 binnen in de Amerikaanse hitlijsten.

‘Drake zou een ‘pussy rapper’ zijn, omdat hij te emotioneel is. Mij spreekt hij daarom juist aan. Hij is technisch geen goede zanger en gebruikt live het autotune-achtige Melodyne, maar hij heeft wel een prachtig timbre. Ik had een tijd dat ik wanneer ik niet kon slapen, midden in de nacht opstond om Fire and Desire te luisteren. Dat is zo mooi dat het bijna pijn doet. Terwijl hij toch zijn zanglijnen steeds op precies dezelfde manier herhaalt. Dat is toch vreselijk knap eigenlijk?’

Frank Ocean – Blonde (2016)

Experimenteel en bejubeld tweede album van de alternatieve r&b-zanger. Het abstracte album tart de conventies van pop en r&b.

‘Qua sounddesign is dit het beste wat ik ooit heb gehoord. Ik ben zelf ook erg bezig met hoe je je stem met elektronische middelen in dienst kunt stellen van je verhaal. En je hoort hoe hier de juiste beslissingen zijn genomen. Die extreme omhoog gepitchte stem in Nikes, bijvoorbeeld, voegt daadwerkelijk iets toe aan het nummer. Maar net als Drake is Frank Ocean live niet zo goed. Maakt dat iemand daarom een mindere artiest? Ze hebben evengoed toch mensen diep geraakt? Ik haat mijn eigen stem als die droog wordt opgenomen. En wat is er dan op tegen om het in de studio te bewerken tot het klinkt zoals je het in je hoofd hebt?’

Oscar and the Wolf, The Shimmer (PIAS).