Massive Attacks reggaedubs werken pas goed in het donker

Het is al vijf jaar geleden dat het laatste album van Massive Attack verscheen, maar een nieuwe plaat van het Bristolse gezelschap lijkt zo goed als klaar....

Gijsbert Kamer

Dat was een beetje wennen. Niet omdat het zo verschilde van het materiaal dat Robert Del Naja (3D) en Grant ‘Daddy G’ Marshall sinds 1991 uitbrachten. Maar vooral doordat geluid en licht met elkaar in balans waren.

Wat in de open lucht van het park zoveel betekende dat het pas echt goed werd toen het donker was en de subsonische baslijnen, grimmig krassende gitaren en de licht- annex letterbalk achter de band even een beklemmende combinatie vormden.

Een nummer als Angel werd zo een bijzondere zintuiglijke ervaring, waar Rising Son eerder in de set veel minder indruk maakte. Diepe reggaedub en lome baslijnen bleken nog altijd het belangrijkste handelsmerk van de band, al leek er meer ruimte gekomen voor de tamelijk verbeten raps van 3D, die weinig variatie kenden. Het verschil moest worden gemaakt door de gastvocalisten zoals de sinds jaar en dag aan Massive Attack verbonden reggaezanger Horace Andy (fraai in Angel) en Stephanie Dosen die Elizabeth Fraser bijna deed vergeten in Teardrops. Het soulgeluid kwam dit keer in Safe From Harm en Unfinished Sympathy van Yolanda, die op haar beurt Shara Nelson bijna deed vergeten.

Er was uiteindelijk variatie genoeg, en zeker tegen het slot klonk het bij vlagen prachtig, maar je werd er zo in de openlucht geen moment echt ingezogen. Dat was in een donkere zaal waarschijnlijk wel gebeurd. Maar dan had er weer niet gerookt mogen worden, en zo te zien en te ruiken hoort dat er bij Massive Attack nog altijd bij.

Meer over