FilmrecensieMarona

Marona is een even frivole als bedachtzame animatiefilm ★★★☆☆

‘Mensen willen altijd iets dat ze nog niet hebben’, zegt Marona, de hoofdpersoon van de gelijknamige animatiefilm. ‘Zij noemen dat dromen. Ik noem het: niet gelukkig kunnen zijn.’

Marona heeft geen last van onvervulde wensen; ze is een hond, en honden willen dat alles hetzelfde blijft. Dat is haar niet gegund: in haar niet al te lange leven verslijt ze drie bazen. Steeds moet ze haar plek zoeken in een nieuw huishouden en zich aanpassen aan nieuwe regels.

Dat Marona niet oud wordt, maakt de openingsscène van de film meteen duidelijk. Daar ligt het schattige hondje plat op het asfalt, overreden door het drukke verkeer. In haar laatste ogenblikken blikt ze terug op haar leven, dat begon als de negende pup in een nest.

Marona is een even frivole als bedachtzame animatiefilm, die op bijzondere wijze tot stand kwam. De Roemeense regisseur Anca Damian, die het scenario samen met haar zoon schreef, liet de animaties uitvoeren door verschillende illustratoren uit België, Italië en Noorwegen. Het leidde tot een wirwar aan stijlen – van vloeiend en handgetekend tot strak en digitaal – die toch een duidelijk geheel vormen. Knap werk, niet alleen van de regisseur, maar ook van de kunstenaars, die hun eigen stijl behielden terwijl ze op afstand samenwerkten aan de personages en de achtergronden.

De fraaie, eigenzinnige tekeningen zijn het sterkste punt van Marona: zo fantasierijk is een animatiefilm zelden. Ook het verhaal is bijzonder, en niet alleen omdat er een hond aan het woord is. Via Marona houdt Damian een poëtisch betoog over empathie en verbondenheid. Ondertussen laat ze ook het onvermogen van Marona’s verschillende baasjes zien. Het leven verloopt vaak niet als gepland.

Marona was eerder te zien op het International Film Festival Rotterdam, waar de film een hoge publieksscore behaalde. In Rotterdam draaide de oorspronkelijke Franstalige versie, maar de film die nu in de bioscoop verschijnt, is in het Vlaams nagesynchroniseerd. Dat is jammer en ook wat misleidend, want het melancholieke, traag vertelde Marona lijkt niet voor jonge kinderen bedoeld.

Juist volwassenen zouden Marona moeten zien, om te ervaren dat animatie zich ook leent voor allesbehalve kinderachtige verhalen. Dat vereist wel acceptatie van het feit dat een hondje levenswijsheden uitspreekt als ‘Geluk is maar een korte adempauze tussen perioden van verdriet.’ Bij vlagen is Marona, volgekleurd met weemoedige muziek, te zoetsappig. De veelzijdige tekeningen, van inktzwart tot stralend, bieden gelukkig tegenwicht.

Marona

Animatie

★★★☆☆

Regie Anca Damian

92 min., in 32 zalen.

Meer over