PostuumMarion Hänsel

Marion Hänsel (1949-2020) goot haar persoonlijkheid in een prachtig oeuvre vol geduldige films

Maandag werd bekend dat de Belgische filmmaker Marion Hänsel op 71-jarige leeftijd is overleden. Ze leerde zichzelf het filmvak, was haar eigen producent en maakte alleen films die ze zelf graag wilde zien. 

Beeld Hollandse Hoogte

Ze luisterde naar niemand en ze deed wat ze wilde, vertelde de Belgische filmmaker Marion Hänsel in Par-delà les nuages – Le cinéma de Marion Hänsel, een documentaire die Caroline D’Hondt in 2019 over haar maakte. Die vrijheid, weinig regisseurs gegund, had ze op eigen kracht geschapen. Ze leerde zichzelf het filmvak, was haar eigen producent en maakte alleen films die ze zelf graag wilde zien. 

Maandag werd bekend dat Hänsel op 71-jarige leeftijd is overleden. Tot haar bekendste films behoren Between the Devil and the Deep Blue Sea (1995), Si le vent soulève les sables (Sounds of Sand, 2006) en Dust, in 1985 bekroond met de Zilveren Leeuw op het filmfestival van Venetië.

Marion Hänsel, geboren in Marseille in 1949, groeide op in Antwerpen en begon haar carrière als actrice. Als regisseur debuteerde ze met de korte film Equilibres (1977), waarin haar kenmerkende stijl al zichtbaar is: rustig observerend, met veel oog voor de natuur en de onopvallende details die de drijfveren van mensen blootleggen. 

Hänsel had een geduldige blik, maar was ook avontuurlijk en reislustig. Ze nam veel van haar films op in het buitenland, van Djibouti tot Kroatië, en zag haar filmende bestaan als een excuus zich in verschillende culturen te verdiepen. Een enkele keer bleef ze dichter bij huis, zoals in het fraaie, subtiele familiedrama La tendresse (2013), waarin een gescheiden echtpaar hun volwassen zoon bezoekt, die na een ski-ongeluk in het ziekenhuis is beland.

Behalve haar eigen werk produceerde Hänsel enkele tientallen andere films. Zo was ze als co-producent verbonden aan het Oscarwinnende oorlogsdrama No Man’s Land (Danis Tanovic, 2001), de Nederlandse film Atlantic. (Jan-Willem van Ewijk, 2014) en de Belgische productie Zagros (Sahim Omar Kalifa, 2017).

Het grootste deel van haar oeuvre als regisseur baseerde Hänsel op literatuur, van schrijvers als J.M. Coetzee, Nikos Kavvadias en Damon Galgut. Toch zijn al haar films uiterst persoonlijk. Het is duidelijk dat Hänsel alleen haar lievelingsboeken verfilmde; romans waarin ze zich herkende en die haar ideeën weerspiegelden. Zo sluit het door haarzelf geschreven En amont du fleuve (2017), over twee volwassen halfbroers die elkaar pas na de dood van hun vader leren kennen, naadloos aan bij de boekverfilmingen die ze eerder maakte.

Hänsel, even gedecideerd als empathisch, was een graag geziene gast op filmfestivals. Begin dit jaar wijdde het International Film Festival Rotterdam een retrospectief aan haar werk. Daarbij werd ook haar laatste film vertoond, de documentaire Il était un petit navire, een autobiografisch filmessay dat ze maakte nadat ze een aantal maanden in het ziekenhuis had doorgebracht vanwege een streptokokkeninfectie. Ze droeg de film op aan het leven.

Meer over