Magazine met midlife crisis

De krant is een meneer, en sinds het Volkskrant Magazine het licht zag, rijst het vermoeden dat de Volkskrant een meneer is met een midlife crisis....

Dat ze in het Volkskrant Magazine achter de meiden aan zijn gegaan, behoeft geen betoog. Op de voorkant van het eerste nummer prijkte Paul Verhoeven met een blondine met een eigen siliconenboetiekje. Met die cover jogde de Volkskrant in één klap pardoes Panorama voorbij. Op pagina drie komt daar voortaan iedere week Manon Uphoff aangezeild: kittig zittend op een weggeretoucheerde evenwichtsbalk, het ene been kek opgetrokken tot onder de billen. Niks geks aan, hoor. Het is tenslotte dé houding voor wie een column schrijft. Remember Renate Rubinstein. Zij zat er destijds óók zo bij, heus. Stephan Sanders, Marcel van Dam en Dorien Pessers kwamen deze week bijeen in De Balie in Amsterdam, teneinde gedrieën te worden gefotgrafeerd in de Uphoff-pose. Vanaf volgende week komen Van Dam, Sanders en Pessers óók in deze krant op z'n Uphoffs aangezeild.

Even verderop in het Magazine doet Ellen ten Damme er nog een schepje bovenop. In haar eerste column maakte Ten Damme direct korte metten met tien jaar Opzij door de man-vrouwverhouding terug te brengen tot de eeuwige essentie. Ouwe geile bok: 'Do you wanna fuck?' Kittig ding: 'NO!' Zo zitten de meisjes tegenwoordig in elkaar. Ze poseren topless, zij het met de armen strategisch over elkaar, zetten een heavy zonnebril op, tuiten de mond in standje pornoster en schrijven in hun eerste column maar meteen in de eerste de beste alinea over neuken. Dat ze dát niet willen. Uitroepteken. Ellen ten Damme leert ons: als een meisje NO! zegt, bedoelt ze dat ze een column schrijft voor het Volkskrant Magazine. Wat restte de meneer met de midlife crisis na zoveel vrouwelijk tumult? Nadruppelen in de mannenbastions Cicero, Traject en Sport.

In nummer twee van het Magazine profileerden Uphoff en Ten Damme zich als de schrijvende evenknie van het Veronica-duo Tatum en Jennifer. Uphoff schreef over een meisje met 'pijn aan haar reetje'. Bij Ten Damme probeerde 'een wat oudere man met zijn blik in mijn décolleté te glippen'. Hee, die man kenden we toch al uit aflevering één? Story of her life... En o ja, achterin het Magazine klaagde een meisje uit een fotostripverhaal over een natte onderbroek. Dat kwam dus van 'na het vrijen'. Lekkend sperma, oef. Go girl go! heet de strip. Nou, dát laten de brutale meiden van VKM 6 zich geen twee keer zeggen!

Een ongeluk en een midlife crisis komen nooit alleen: gelijktijdig met de restyling van deze krant zinderde de overdonderend kittige en katholieke Maxima nog lang na op de U-pagina. In twee weken heeft Maxima hier méér voor de katholieke kerk betekend dan tien collegedictaten van bisschop Eijk en twintig reclamecampagnes van het bisdom Utrecht bij elkaar. Inzake het Argentijnse mirakel wil ik graag zondigen tegen een etiquette-regel: ik ga een woordspeling maken. Eind jaren tachtig maakte ik deel uit van een dichtersgroep van visionaire allure, voorspellend dat het koningshuis een ongekende revival zou gaan beleven. Om die profetie te onderstrepen noemden wij ons De Maximalen. Wij waren jongens, maar maximale jongens, en we schreven vanzelfsprekend maximale liefdespoëzie. Dichtervorst in spe Pieter Boskma formuleerde in die jaren zijn dichterlijk credo: 'Mijn moraal is maximaal.' En Tom Lanoye dichtte lyrisch vanuit het Zorreguieta-perspectief: Mijn maxi-, maxi-, mijn gemaal.

Mijn mannenmaat, mijn prins der dingen. Mijn hartslag uit de tijd toen mensen dieren met hun handen vingen.

In navolging van Engeland, waar de regering Blair Andrew Motion aanstelde tot Poet Laureate, kiest Nederland in januari volgend jaar een Dichter des Vaderlands. Belangrijker dan de race om deze pompeuze titel is de vraag wie in het nakende maximale tijdvak Hollands Hofdichter gaat worden. Het moet iemand zijn voor wie de majesteitelijke Maxima een zinnebeeld is. Iemand met een zintuig voor roomse kittigheid. Maar ook iemand van wie Maxima zélf onmiddellijk onder de indruk zal zijn.

'Wat een knock-out (...) deze onbeschrijfelijk waanzinnig mooie katholieke vrouw...' En, over W.A.: 'Hoe doet ie het? Wat is zijn geheim?'

Dit verzuchtte Jan Mulder in CAMU. Het lijdt geen twijfel: hij wordt de eerste hofdichter van het nieuwe millenium. Die titel schept verplichtingen. Allereerst moet Jan op audiëntie in paleis Soestdijk wanneer Maxima daar voor het eerst een bezoek brengt. Hij kan haar dan de vragen stellen die een ware hofdichter past. 'Wat is uw eerste indruk van ons land?' 'Bent u van plan Nederlands te gaan leren?' 'Mag ik u een maximaal gedicht van Tom Lanoye voorlezen?'

Tolk bij deze eerste ontmoeting tussen Jan en Maxima is Ellen ten Damme. Zij kan immers zíjn vragen en háár antwoorden onmiddellijk decoderen. Van de hofdichter wordt verder verwacht dat hij Maxima een beetje wegwijs maakt in ons land, te beginnen met de paleizen in Den Haag en Soestdijk. Aan Jan Mulder de hofdichterlijke taak om Maxima alle hoeken van paleis Soestdijk te laten zien.

Zo. Ben ik al midlife genoeg?

Noot: de filmrechten van deze column zijn verkocht aan SBS 6.

Meer over