Maas en mensen woont een ABBA-hoogmis bij

Coot van Doesburgh straalt. Talloze vertalingen gemaakt, van liedjes en toneelstukken, maar geen opdracht zo prestigieus als de vertaling van ABBA-krakers....

Direct na afloop van de première van de musical Mamma Mia!, krijgt zij een hoop complimenten. Wordt ze opgevangen door SBS Shownieuws. Deelt ze zelfs handtekeningen uit. Vertelt ze dat Björn – achternaam niet nodig – heeft gezegd dat de Nederlandse Mamma Mia! hem misschien wel meer roerde dan de Engelse versie.

Hoogst zelden staat een vertaalster zo in de belangstelling. In het beste geval mag ze, een hoogst enkele keer, mee het toneel op om applaus te halen. En dan is er geen theaterbezoeker die de noeste werker achter de schermen herkent. Maar als het om internationaal cultureel erfgoed gaat, en als daar dan ook nog ABBA-breinen Björn Ulvaeus en Benny Andersson verantwoordelijk voor zijn, keert drastisch het tij. Ulvaeus heeft trouwens ook niet te klagen: nog vóór de voorstelling in het Utrechtse Beatrixtheater aanvangt krijgt hij een staande ovatie. En hij mag na afloop als laatste het podium betreden voor een uitzinnige huldeblijk.

In kranteninterviews en tvprogramma's vertelde Van Doesburgh steeds maar weer hoe bijzonder dat is, om met Björn door de straten van Londen te dwalen, en hoe om-nooit-tevergeten het is dat je door de telefoon, aan de meester zelve, de Nederlandse vertalingen van zijn evergreens voorzingt. Geen detail ontgaat Ulvaeus. En hij hield van meet af aan stevig de vinger aan de pols. Des te opmerkelijker dus dat Van Doesburgh, en niet vertaalconcurrenteErica Terpstra.

Martine Bijl, de eervolle opdracht kreeg, en dat Ulvaeus zo tevreden was over haar werk. 'Hij zocht iemand die exact kon verwoorden wat hij bedoeld heeft. En hij vindt dat ik daarin geslaagd ben.'

Mamma Mia! is vanzelfsprekend een geheide hit. Al lang vervlogen is de tijd dat je met ABBA niet voor de dag kon komen, en dat hun muziek versleten werd voor hopeloze middleof-the-road. Een roepende in de woestijn is degene die nu nog durft te beweren dat een ABBArevue vooral een hoogmis van de camp is.

Camp?

Karin Bloemen gaat tijdens het premièrefeest in conclaaf met Erica Terpstra

Koos Postema onderhoudt zich met Seth Gaaikema.

SBS-presentatrice Cilly Dartell ontsnapt aan een heksenkring.

Pieter van Vollenhoven stuit bijna op idol Jim.

Kenneth Herdigein meldt trots dat hij een hoofdrol gaat spelen in The Lion King.

Gerard Cox geeft schouderklop aan Stanley Burleson.

En Corry Brokken doet ook een duit in het zakje. 'Ik sterf van de honger!'

Zeker niet camp, maar keiharde werkelijkheid is de combi Kelder /Verbaan. Verweesde kleuters zijn het die hunkeren naar aandacht. Zij moet hoognodig plassen als iedereen, bij aanvang van de voorstelling, nét zit, en vervolgens converseren de tortelduiven er, tot ergernis van de buren, tijdens een aantal nummers lustig op los. Hij staat na afloop de bladen te woord – want met Georgina zit je goed.

Meer wanklank is er niet. En de meeste genodigden vinden het geen bezwaar dat Mamma Mia! niet de levensgeschiedenis van de vier ABBA-leden behandelt. Hoeveel somberder en melancholieker zou dan de musical zijn geweest – het verhaal van de teloorgang van vriendschap en liefde. Coot van Doesburgh:

'Misschien zou dat ook wel sáái zijn. Die jongens, aldoor in de studio, die dan de meisjes belden – kom even inzingen.'

Daar daalt Simone Kleinsma, spil van de voorstelling, de trap af. De band speelt loeihard. Joop van den Ende blijft niet tot het bittere eind. Het deert Kleinsma niet. Ze liet zich in Mamma Mia! eindelijk ook van een ingetogen en doorleefde kant zien.

De comédienne, een dag later, terwijl ze ligt te weken in het bad van Papaul: 'Al jaren denk ik over meer verdieping in mijn rollen. En in deze voorstelling heb ik die eindelijk gevonden.'

Meer over